Menschenwee, Derde boek, Zomer

214

't begrijpen, nieuwen krachtstroom in zich voelde gloeien.

Zacht weer schuurde ie z'n vork langs den berg. — De wind joedel-doedelde weer, dat 'r, slierten als klapwiekende goud-vleugelige vogels hem omzwermden. Z'n oogen brandden en piekten, morsten vol heet zand. — Maar voort ging Kees tot ie Dirk éven zag bij 't voorkrat, weggedoken in 't hooi, die eindelijk met wijdopen armen, z'n vork leegrukte. —

Zonnedaverend vlamblondde de wagen in al hoogeren uitgroei, en stilpeinzend paard bleef turen in droomgeduld, kop naar den grond, waar 't hooi om z'n stille pooten warrelde en walste een jolige wind-horlepijp. De dissel, krom als 'n rooie bazuin, vuur-gloeide tegen 't hooigoud in, en feller blinkerde z'n hei-koperen punt als 'n zonnige glanzige flakker in de lucht. Op enkele hel-roode spaken zonneschramden lichtkartels, maar heel 't wielas-spul dofte donker-rood, in schaduwkoel van hooikar-heupen. Hevig in blauwen brand, straalde de hemel, boven 't groen. En hooger, de blonde rug van het gevaarte zwol aan in 't zingende licht. Dirk er in, er op, pal in 't broeiende hart, woelend in wankel met z'n stronkige ruigheid van lijf onder de violet-blauwe kiel, z'n brons rooie, ramp-angstig gemartelden kop, hoog tegen de lucht. — Als 'n titan worstel-tastte en bouwde ie bijeen, bekookt, begoten van zonnevuur ; licht dat schroeide z'n vleesch, groef en dreunde, sloeg en vrat in 't hooi; hooi dat in sprongen veerde, onder handen- en voeten-woel van den bronzigen titan. Z'n geel haar leek brandend hooi en z'n strooien hoed droop zweet af, op z'n heetrooien brons-zon-nigen nek. — Telkens, in verhitte prikkeling viel ie neer op de vork van Kees, als ie de punt éven zag opschuren boven 't voorkrat. Maar plots dan weer, patste windruk 'm scheef, vloekte en ver-waggelde ie hulpeloos terug in 't hooi, in driftgreep z'n knuisten de oogen inwrijvend. Met heeten windraas was hooizaadje z'n oogen ingewaaid als 'n gloeiende vonk. 't Brandde pal op z'n appel en z'n morsige knuisten wroetten en woelden langs-z'n priemfel stekend oog. Het gloeide 'r als prik van heete speldpunt. In razende pijndrift smakte ie zich neer, pro-