Menschenwee, Derde boek, Zomer

213

— Ik ken d'r nie bai, hooger mó je.... daa't is d'r 'n katte-bakkie !

In krachtruk strekte Kees hooger z'n arm, dat Dirk bóven makkelijker vastgrijpen kon. Hijgender staarde ie óp tegen 't blauw en zonnevlam schoot 'm de oogen vol. Duizelig en half-verlamd van 't armstrekken, sloot ie z'n kijkers, rekte en spande z'n lijf, in zwel van spieren, wachtend angstig-gehaast op broer's roep, dat ie de vork beet had. — Dirk waggelde en kroop naar voren, dobberde óp uit de hooigolven, zakte zwabberend neer, scharrelde weer overeind met z'n bronzen handen gebeukt op 't gloei-kruipende goud. Plots hield ie halt, worstelend tegen 'n rukwind, die 'm z'n tronie besmakte met priemende hooipijltjes, z'n oogen blindsloeg in 'n zwirrel van brandend stof. Onmachtig omtastten z'n handen vóóruit naar ■de vork, kermde z'n stem.

— Ken d'r f'rdomd.... nog nie bai!.. goan d'r puur____

soo nie ! ikke ken d'r gain stap verder !.. Die pestwind stuift.. kom d'r moar an 't veurkrot an ! dan snai'k sain achter deur !

Dirk's stem huilde van onmacht en drift, maar Kees verstond niet.

— Wat-te ?.. .. wa'... tè ? krijschte die in strek-stand van heel z'n lijf, tegen den zij-wand öpgeschuurd. Heet-koortsige vloeiingen van vermoeiing voelde ie door z'n armen trillen. Hij kón niet meer; toch hield ie nog in radelooze spanning vast, hoog z'n vork. Dirk schreeuwde weer. Maar vaag hoorde Kees stemmeklank in windstoei, zonder woorden. Nou ging 't niet langer. — Dan moest de vracht maar smakken. Z'n borst blaasbalgde, z'n beenen gloeiden en trilden méé, en in heeten schater woei de wind hem hooifladders in de zweet-dampende tronie.

— Veür op.... Veür óp ! krijschte Dirk, doldriftig en zweet-rood woelend met z'n armen in den gouden hooibrand, woest-nijdig dat Kees 'm niet verstond. — In spanning die hem dreigde te doen flauwvallen hield Kees nog óp de vracht, en vaag nu hoorde ie de woorden van Dirk achter windgerucht, begreep ie op voorkrat te moeten aanzwenken. — 't Was alsof ie bij