Menschenwee, Derde boek, Zomer

209

gloeide, fel verschitterde, elk halmpje, in één feilen brand van goud.

Kees stak öp. Met z'n scherpe tandvork boorde ie diep in de schelven, en in kreunende rukken smeet ie den karbuik vol. Dirk met branderigen zweetkop, sloeg óm z'n rollen, en bouwde breed uit, naar één hoek. De eerste opsteek smakte makkelijk op Dirk neer, gloeiend in z'n handen. — Kees alleen kreeg telkens bij opzwaai van z'n vastgeboorde hooivracht, volle laag van windjoedel, die in ruk-stooten om zijn blauwe kiel heengierde, dartel-woest, en sarrend bossen van z'n vork afzwiepte en rondsliertte op den dijk.

— Nou, ikke seg je, da' de wind dwars veur de woage blaift Kees ! kermde stem van Dirk, 't opgestoken hooi hijg-zwaar omknellend, aemechtig tusschen z'n armen. —

— Daa's main dunk ook ! zei Kees ademloos, wa' hitte ! ik sweet d'r nou al aa's de pest, 't is soo duufels broeis, 't hooi! je brant d'r t'met je almenak an.

Dirk bromde hoog van z'n kar wat terug in den wind, met z'n bevenden zweetmond geperst tegen 't hooi dat Kees öpge-smakt had.

Eerst rechts, dan links, waggelend en woelend z'n paarswollig bekouste voeten in 't heete goud, rolde ie de stapels öp, vast inéenpersend met z'n heele lijf, uitbouwend bij de hoeken. Ouë Gerrit liep onrustig rond de kar ; loerde dan naar de lucht, met verschroeide knipperoogen, dè.n tegen 't woelige lijf van Dirk öp, dat in z'n kielblauw 'n helle plek zoog in den vuur-blauwen hemel.

Rood-bezweet drupte de nijdige zuchtende zwoegkop van Dirk, woest omprikt van z'n hard-geel haar.

Kees had z'n opsteek boven 't hoofd gezwaaid, maar 'n zware vlaag, rukkerig en fel-tartend, woei er heele dotten af, in sliertenden gouden harenstroom óver z'n worstelenden vergramden kop héén, die volgewaaid blondde van hooipijltjes. Vloekend gooide ie 't restje op z'n vork weer neer, drong op nieuw met woedestooten de tanden in de schelf, die trilde in omlekkende hitte van zonnevlammen. Zwaar-kreunend perste ie z'n lijf II. 14