Menschenwee, Derde boek, Zomer

207

Dirk die het hooi opbouwen ging, was karbuik ingeklauterd, liet z'n klompen neerklakkerend afsullen van z'n paarse kousen, op 't grintpad. Zon gloeide, maar telkens stootte onrustiger öp, zoeltig-zoete windflapper en rilde zwierd'rig ruischend leven, onder halmen en riet. —

Hemelkoepel stolpte eindloos blauw nu, hoog vuur van lucht, en van alle polderhoeken stapten loom de laatste hooiers óp.

— F'rek.... stong 'k t'met moar ook in de wai.. mi die vuile wind.. Sel je strak en-an wa belaife, verzuchtte Dirk naar Kees, — sullie kenne d'r beest t'met mi sain kop.... in de wind sette.... moar hier.... op da smalle kreng f'roer je vast gain vin ! Moar 't mot hee ?

— Daa's net, 't mot, kauwde Kees gemoedelijk na, tusschen z'n dunne lippen, met 'n sisstraal z'n pruimpje 't hooi inspuitend. Rood onderspul van boerenkar, veeren en wielen, vlamde hèl onder krat en buik-end. Dissel gloeide rood als 'n kromgebogen bazuin, en z'n koperen punt stond zon-beketst, goud-fel te fonkelen. Op 't land vèr onder hun dijk, kwam drukker beweeg van hooiers. Witte zonnehoeden en blankstrooien, bewogen op de brons-bezonde koppen, onder 't opsteken. Karren met hard-groen zijwandsel, rood krat en wiel-spul, knetterden heet-rood van ver tegen 't glinstergras, in laaien zonneblink, warm omvocht van hette, zwoele, dampige, smorende polderhette, öpnevelend uit fluweelmalsch gemaai-den grond.

Dirk kon 't maar niet verkroppen, dat ie nou niet op 't land 'n hooihoek had, schold tegen den Ouë, waarom ie toch juist dat vervloekt dijk-end nemen moest.

— Hoho.. main Kristus jonge !____da' ke'k tug nie helpe

hee ?---- da' d'r nou toefoalig wind op de ruimte stoan....

hee ?.... Hu ! hu ! sullie hewwe main da' daikend tug nie f'rkocht, mi-sonder wind hee ?

— Nou., furt moar Kees, gooi op ! norschte Dirk, —____

die laileke kwinkkwankers, f'rkoopje je alles mi wind hee ?.... Hee Ouë !?.... aa's 'k boöfe 't roam bin, kaik jui d'r dan wa de wind wil., hee?..