Menschenwee, Derde boek, Zomer

214

jes trilden in dampig goud, als naderden de torentjes en huisjes daar den eind'loozen polderkring van groen en licht.

II.

Tegen half negen, op boerenkar hortten Kees, Dirk en ouë Gerrit hun hooidijk öp. Dirk mende, wou alleen hebben, dat de Ouë meeging om rond te harken in den windstoei. Te vroeg was 't nog om op te steken. De boel klamde nat. Ouë Gerrit omtastte de hoopjes, bromde wat in den wind, keek angstig naar den heet-blauwen hemel. —

— Hoho !.... op die smalle daik.... daik hier.... ke.. je.. ke.. jè vast nie teuge wind inkeere hier !.... daa's niks gedaan.... hee!.. aa's jullie d'r nou eerst., rais.. huhu!.. die mikmak anharke.... hee ! — schreeuwde Ouë Gerrit naar Dirk en Kees, die de boomen boven de wielen van boerenkar, met handen en voeten in de binten stampten. Z'n stem verwaaide in windvlaag, zwabberde klankloos naar de kerels, die aan dijk-end stonden.

— Sel wel op poote sette, Ouë, schreeuwde Dirk norsch,.... wai beginne d'r van hier.... eerest die hoopies op de woage.. in vaif kaire is 't doan....

— Allejeesis ! da wordt dur 'n karwei tut an den oafed ! hee.. riep Kees gebluft.

— Daa's net, en teuge acht____mi die vuile oafeddamp....

is 't suinege Job ! je naimt d'r de boel nat in, moar 't mot!____

die duufelsche oarebaie.... en errete skreeuwe om onster hee ? Hèp je nie.... dan mö je nie !.... ik wil d'r hier morge nie weer stöan !

Julizon blakerde en wind joedelde in zwoeltegloeiing. Fel-goud omschoten, trilden de hooischelven in 't bazuinende vlam-melicht, en er onder wasemde 't doorgloeid gras, smeulende hette uit. Ouë Gerrit scharrelde rond tusschen 't hooi, los neergemaaid op dijk, dat droog veerde onder zijn klompen. Den wagen had Kees 'n eindje hooger smaller dijk opgereden. —