Menschenwee, Derde boek, Zomer

97

't land, murmelend vibrato van wond're zoete klankjes, aanstcm-mend den landelijk-zilveren morgen. Heel van vèr, en rondom, vlei-tjielptengesmoord, angstig-ingehouen, kweel van vogelenkeeltjes, murmeling en wiegeling, zoet-innig luit-gestem van luchte-zangertj es. En sterker preludeerde öp, gesmoorde jubel van zilveren kweelertjes in ochtendgebed, al aanstemmend den dag, den goudrooden zonnedag, die komen ging.

Heilig, verstommend heilig, vloeide de zilveren fluister van orgelende keeltjes door luchtgewelf, een blank, zalig-zomersch landgerucht, aanklankend al jubelender, zoeter, al fijner en hooger, mèt 't glorende licht van den morgen.

Zilver-blanker en wonder-heimelijk verruischte het licht achter de harpenaartjes van hemel en wei, die wiek-vluchtten door wolkenruim en graszee. —

Zomerochtend-gloed, roodblond en groenig-goud, al goud, verpurperde dampiger over 't eindloos land, en heel de aarde-kom rookte van rood licht. —

Van ver, uit nachtweefsel, schemerglansde de hemel, en paarse wasem nevelde. Zacht-blond, roodblond éven de hooischelven, in glanskopering rij-den a&n, betoortst in toovervuur van bergje tot bergje.

Van erfjes af, uit Wierelandsche huisjes en polderstolpen, klonk haangekraai, zomer-zang'rige klank en zang, die hèl opgroeiden uit de stilte-eeuwigheid en neerstortten in gouden ge-luidsval van triomfaal alarm. Elk geluid, zwak-stemmend, aanzwevend uit paars ochtendgrauw van stadje, vèr naar weizee toe, werd zang-trillend leven, verwiegelde tusschen luchtgewelf en roodaarde-gloed.

Sikkelmaan zilverde zacht in aanlichtend lila-blauw van hemel, waar, tusschen meeuwblanke wolkjes, bleek purper streepte. Heel ver, naar nog glorenden polder-horizon, boven dorpjes-verren nevel, gloeide öp in rijk van glorend morgenrood, een brand van bleek-oranje vuur, 't schemerend wei-groen zacht bekaatsend. Daar, over 't dorpsnevelige, zweefde kloos-ter-heimlijke stilte. —

Plots, in een kring van paars gewolk zweefde öp 'n kruis,