Menschenwee, Derde boek, Zomer

195

zelig van zich af. Toch voelden ze niet te kunnen weghollen, om de lekkerige duizeligheid en soezerige zinnelijke hitte in d'r lijven, van 't drankje. — Maar vrouw Grint waakte, hield aan. De kooters konden niet slapen, zij moest d'r ook in,.. kortom, 't was d'r 'n skandaal, zoo laat naar 't nest te trekken. Dat was nooit nog in d'r leven gebeurd. Schoorvoetend, met brandende monden, scheefgewrongen van heete, verterende begeerten, met gloeioogen, in vlam geloerd op de guitige donker-lonkende kijkers van Geert en vurige Trijn, op 't slanke lijf van Cor, en de warme molligheid van Annie, trokken ze af.

Klaas Grint Waggelde ze nog achterop naar 't pad. Z'n dronken haperende hik-stem, krijschte wat na, onzeker verglijend in klank-schorre lalwoorden. —

In ruzie-smorende innigheid en vriendschappelijke woede, waggel-stapten de neven, over 't maanbleeke duistere pad heen, armen ingehaakt, elkaar vervloekend. Ze zongen en raasden zich naar huis, met straatliedjes en dreunende scheldwoorden, uitrauwend in stildroomenden zomernacht, doordauwd van zoete geuren. En vóórt ging hun beestige passie, die de zwoegers, als steigerende, duistere furiën rondtrampelen liet, in 't nachtelijk stil-donkere Duinkijk.