Menschenwee, Derde boek, Zomer

192

— Aa's je main nou !.. .. jai.. .. jai ken d'r tug soo ellèndig goed liege hee ?.... da'.. da' de lekkere Guurt.. d'r.. d'r aige nou.. f'rskoont.. hee !.. daa's sneu....

— Niks gedaan foader, hou je bek d'r buite, snauwde drift-bleekig Jan, die niet hebben kon dat Guurt door 't bezopen stelletje belold werd, allerminst 't duldde van zijn vader.

— Nou.... kaik !.... daa's ... eerst.... 'n be.. laift.... bèfel.... van.. .. van hooger hand .... hee !.. Gain jai.... d'r na' je snoeptaèlel.. foader ! wil da' segge !.. nou !.. daa's befèl van main nikker, de swarte Joan,.. eenmoal.... ander-moal.... nou hou je sain heul f esoenelik.... en figeleer je nie.... en nou goan wai d'r nog rais 't kringetje rondhaine hee ?.... Moeder! gaif de kooters nog rais 'n hallefie.. enne main !... enne.. de kerels.. de volle moat ! hee manskappe ? da'־laikt hoarlie hee ?

— Altait lekkerder aa's op 't land te f'rbrande, mit 't hiete spog in je drooge bek., sloeg Piet er door, tegen Trijn aan, stoeiend met de lange blonde Cor, die stil zat en smakkerend met zoete teugjes 'r jenevertje inzoog, dronkje waar ze dol op was, iedere week. —

Vader Grint lachte luidruchtig om Piet, met oogen nat van glansen en stil uitwerkende dronkenschap. De kerels roerden, smakkerden, en de meiden lachten en likten. En gretig, in felle passie, zogen de kinders 't drankvocht bij zoete kleine teugjes in, piekerden met hun vingertjes klefferig bodempje schoon, boorden en kronkelden d'r tongetjes, spitsig langs 't randje, omlekten de glanzige en besuikerde kelkjes, woelden en zuchten in spartelend plezier. In drukke gebaartjes pagaaiden de klef'-rige kinderknuisjes door elkaar heen, schuurden woelig schoudertjes en armpjes langs de tafel. Fel lonkten en vonkten de oogjes in 't lamplicht, en 'n paar brutale jochies poogden te likken, te smakkeren, doopten hun vingertjes in de kelkjes der vreemde kerels. — Onder gelach en gebabbel weerden die hun klauwtjes af, zonder eigenlijk te zien wat de kooters. deden, 'n Roodharig jochie van vijf, apig maskertje, met wijsgeer-rimpeltjes op hoog-voor kop je ingegroefd, vroeg om méér. En 'n ander,