igi
d'r op kommende waige hee! barstte Klaas jolend uit, sullie hebbe d'r meeholpe.. nie ? laileke kakketoes !.... en d'r aige krom plukt!.... soo tuikig aas de beste.... En nou.... doa' goan jullie.... waif.. .. kérels !... maide... kooters! santjes!
Vader Grint slokte gretig, stond zacht waggelend voor de tafel, zakte in zwaai weer neèr op z'n stoel. Mannen, vrouwen, en kinders met d'r kleinuitgestrekte armpjes, klonken beverig aan, in driftigen rinkel en tinkel van kelkjes. De meiden proestten om alles en dronken te gelijk. Geert schoot in 'n kittellach, dat jenever 'r tegelijk uit neus en mond spoot, ze in krampende hoestbui, rood-doorschokt, dreigde te stikken, inéénkronkelend beenen en hoofd en spuwend-lachte met be-traand-dolle oogen. Dirk was verschrikt opgesprongen waggelde weer terug, voelde z'n arm verdrongen doof Willem die Geert hard op 'r rug klopte, onder d'r stikhoestend krampgelach. Eindelijk bedaarde de meid, nog nakuchend telkens van jenever jeuk in 'r brandende keel, gloeiend als had ze 'n peperbus geleegd.
Jan Hassel had haar glaasje weer deftigjes tot aan den rand volgeklokkerd dat 't fonkel-vocht, weer schitter-zilverend kring-lichtte in de kristallige kelkjes, en stotterend hoestte Geert uit:
— Joa.. joa !.. ongelu ! !.. ukke ! !.. binne ! ! d'r kwoaje kan.... se ! !
— Aa's nou d'r Guurt d'r is hier waa's ! lachte wulpsche Annie, de jongste meid met 'r mopssnuit. — Geloenscht had ze naar Dirk en 'r broer Jan toen ze 't gezegd had.
— Guurt.... Guurt !.... stotterde Dirk, voelend dat ie wat zeggen moest, die f'rskoont d'r aige... nou.. d'r bast!.. die stoan d'r.. nog feur.. 'n kattebakkie.
Geert dreigde op 't botte, stom-uitgeaarzelde antwoord van Dirk weer te stik-proesten in jeneverslok, maar d'r broer Jan, keek zóó sneu en zuur dat ze d'r lach inperste en neven Hassel ook voor zich uit-sipten alsof Dirk heelemaal niets gezegd had. —
Licht-zilver wiegelde in glansjes om kelkjes, en fijn kristalde 't zilvervocht. Klaas Grint vond 't lollig, dol-lollig, wat Dirk daar uitstotteren kwam.