Menschenwee, Derde boek, Zomer

190

Dirk bleef stom op z'n stoel als 'n blok, deed niets anders dan Geert in 'r donkere oogen sta.ren, en 't gezicht zwart te rooken. Willem schoof al dichter bij, aan anderen kant en Jan Hassel, met z'n log lijf glisserde zich nou heelemaal op den schoot van vurige Trijn, waar ie telkens, met 'n schijn-ontstelden op-kieper van afgebonsd werd. Dan gilde Trijn in dollen lach, stootte Willem tegen z'n buik, maar Cor en Annie hielpen Jan weer öpsjorten, langs d'r beenen. De meiden tusschen de stoo-mende stoeikerels, kregen 't warmer, lachten, gierden en bliezen van hitte en klefferige vurigheid. Piet bestoeide Cor, uit wraak tegen Geert, en zoende Annie dat 't klapte. Alleen als de kerels in brutalen grabbel hun te lijf wilden, trapten en beukten de meiden op hun schonken, die toch roerloos bleven, als van graniet, onder de weeke bons van hun meisjesknuisten. — Vader Grint keek loensch, woedend dat 't wijf de kelkjes nog niet had neergekringd.

Schunnige grappen en woorden ronkten de kerels onder drink-hitte uit; branderig borrelde dierdrift op. Gloeiriger handen tastten, feller oogen loerden door rookdamp heen. Maar telkens nuchterde vrouw Grint er wat tusschen, dat de kerels even verbluft en sip vóór zich keken. — En Jan Grint, nijdig op ¹t bezopen stoetje, den branie Willem, kalmeerde ze met koelen, norschen smak van woorden. Langzaam had vrouw Grint eindelijk kelkjes uit de kast gehaald en neergezet. In fijn zil-verende glinsterkringetjes klokkerden klaar de glaasjes vol, en zoetig liet ze, in elk kelkje 'n klontje zakken.

— Enne de laipeltjes moeder.... da' sullie d'r van deur-roere kenne ! hee ? schreeuwde Klaas, spog-sputterend uit z'n ge-schroeiden mond.

De kleine meisjes tegen elkaar gedrukt op twee stoelen, met de knietjes onder de schoone lijfjes, als duivenrijtje op tilrand blank, keken met groote oogen waar slaap nog in ronddraaide. De jongens, mannerig, wachtten, gierend van pret.

— Motte de kinders nou d'r ook weer foader ?____vroeg zichzelf onderbrekend vrouw Grint.

— Daa's net! soo wèl aas wai hee ?... die... die... binne