Menschenwee, Derde boek, Zomer

88

goud van lichtstroom, met z'n wollige bolletjes, zachtglanzend neergekroesd in 't groen, 'n Klein scheepje hing tusschen ruitje en blompotranden te pronk, met z'n teer mastwerk, ragge kruisdraadjes en koperen boegplaatjes, glanzend tusschen het warme roodaarde. —

Zóó, intiem en stil, 't raampje met z'n uitgeteerd-groen horretje in 't puffe zomeravondkamerke, leefde eigen bestaan achter z'n stille, glansgouden gordijntje. —

Vader Grint al opgewondener, schreeuwde dat ie weer 'n likeurtje voor 't nest had meegebracht. Geert keek glunderig-schuw, naar Dirk en de neven. Haar diep-donkere oogen zochten te begrijpen waarom de mannen zóó laat waren meegestapt.

Dirk bleef bokkig, zei geen stom woord, zoende Geert alleen met z'n heeten oogenkijk, pal in 'r wulpsch blanken halskuil..

Nooit nog had ie soo'n lekkere maid sien--doar waa's Guurt

ook niks bij.

Willem loerde van anderen kant op Geert en Jan lolde met Trijn en Cor. —

Uit achterend in klomprumoer was plots Piet Hassel ingestapt, in schijn zoekend naar Dirk. Woest was ie op den kerel, dat ie daar zoo paf en stomp naar Geert zat te gluren, hij, die toch ook wist, dat ze al lang met hèm aan 't scharrelen geweest was.— Bokkiger nog keek ie op Geert neèr. Op z'n kousen, stil was ie 't kamerke ingeslopen, morrend in zichzelf dat da speelsche meidetuig 'n elk vrijgezel lokte. •—

Jan Grint, in 't gangetje z'n klompen uitklakkend, stapte na Piet in. De meiden gierden, bufferden hun kopjes bijeen onder lampgloed. Vrouw Grint gichelde mee, schel, met snerpende schreeuwerigheidjes, dat 't broeihok volschetterde van stemmenrumoer. In lollig opgewonden gebaar zette Klaas 'n flesch jenever op tafel. —

— Moeder!... nou skenk jai d'r aa's 'n klebak de kring rond-haine.... hee ?

Piet was dichter op de meisjes aangeschoven en Jan Grint gaapte, gaapte. Willem vloekte in zichzelf van nijd, dat z'n neef Piet, nuchter en koel, zoo midden in was komen opdagen.