Menschenwee, Derde boek, Zomer

187

— Nou,.. sullie wete d'r woar Brammie de mosterd hoalt, piekerde dikbullige Jan.

— Tu.. tu.. tu.. manne,.. hield in dronken energie Grint vol.... main maide binne d'r onskuldig aa's 'n kerk-kruissie hee ?.. 't binne d'r netuurlik jonge skepsels hee ?.. en se binne d'r soo ellendige goeie kooksters, enne meroakels goeie huis-housters....

— En Train is d'r tug soo'n ellendig-knap swoartje, brulde dikbullige Jan huilerig, lachend van dronken aandoening.

— En Geert.... da' liefe bakkesie ! schreeuwde Willem.

Dirk gromde wat, dreigend onverstaanbaar voor Klaas en

de neven, die maar zwegen, uit angst dat ie 't herhalen zou. —

Recht over 'n weibrok Stuurde Klaas op z'n erf en huisje aan, dat stil en klein achter hagen en vruchtboompjes donkerde tusschen het verduisterd groen, midden in geheimzinnige murmeling van zomeravondland, weemoedstil en geruchtloos. —

Dirk voelde zich lam in de beenen. Hij had 'n schat verzopen, maar Klaas niets en de neven waartegen ie nooit sprak ook maar weinig. Dat hinderde 'm nou, maakte 'm barsch en nijdig, toch zonder dat ie iets zeggen kón.

Bij Grint zaten de meisjes, in 't halfdonker, paf van de hitte, doodop van aardbeipluk, lusteloos en morsig nog, op 't achterend. Toen de mannen instapten, bonkerde 'r rumoer in 't stik-heete hokje, dribbelde 't vrouwenkliekje onder zachte gi-cheltjes en lach-kreetjes naar de voorkamer, waar de kleintjes sliepen in bedsteeën en ledekantje, en 't duf stonk naar verstoofde menschenlucht, zweet en adem. Zenuwachtig door 't lawaai van de zware stapkerels en schorre dronken stemmen, draaide moeder Grint 't lampje óp vlak voor 't raam, dat half in hoogöpgebloeide geraniumsblad en dennetjesgroen gezakt stond, 't Vuur van de hel-rooie blommetjes vlamde er tusschen en tonglekte, fel-rood. Acht potjes in 'n rij, opgekneld en saam-geknussigd achter 't dichte venstertje, dat nog inniger scheen in z'n kleinen ruitjesbouw, de blommen hoog uitgetakt, tusschen 'n pot-dennetje. Vlak er boven, 't goi־dijn, geel-blank door