Menschenwee, Derde boek, Zomer

85

spogen groenboeren en venters in de bezande spuwbakken hun pruimen, zopen en vloekten ze. Op klein bankpuntje, dat open kwam tusschen 't kroeggedrang, smakte zich haastig 'n werker neer, met grauw-moeën kop, en reuzige geknauwde handen bevend-uitgestrekt naar 't buffet, in snak naar drank-koeling.

Tegen tien uur stapte Grint öp, z'n schitteroogen verkleind van stille beschonkenheid. Dirk mokkend en pruttelend, waggelde zacht mee óp, grabbelde duizelig in z'n diepe klepbroek, waarvan de grove voornaad vettig spande tusschen glimmig smeer. Alles betaalde ie. —

Willem en Jan opstuivend, streden, duwend en vechtend, dat zij de helft er moesten bijplakken. Dirk zei niets, gaf, zacht waggelend, 'n stommen nijdigen wenk aan kastelein dat 't, zóó als hij 't wou, in orde was. Kalm schoof herbergier kleingeld terug op natbeplaste tafel, dat Dirk naar zich toe-harkte, kleverig, maar vallen liet op zandgrond en in spuwbak.

— Nie d'r strooie hei Dirk ? baste 'n kerel met diepe fagotstem.

— Aa's je te veul hep, is main d'r nog ! gierde 'n ander.

Nieuwe drom kerels klomperde in, stapte langs en voorbij

Dirk, die gebukt zoekend, in zachten rondtast, lijf-zwaaiend, ruw op z'n handen getrapt werd. Bloed zakte 'm naar den kop. Rauw vloekte ie uit, en flauw loerde ie rond op den grond, maar half beseffend of van hèm of van Grint wat duiten weggerold waren. — Lodderig staarde ie öp naar Klaas die gierde, z'n buik met z'n vuisten betamboerijnde van lol.

Plots vloekte Dirk weer, stapte in wijen waggel, onzeker naar de deur. Grint had 't geld uit den spuwbak gegrabbeld, 't nattig en bevuild Dirk in de hand geduwd. Maar die beweerde nou, met dikken tongstotter, dat 't van hèm niet was, dat hij d'r puur nies verloren had.

— Zoo'n geep ! gierde Willem Hassel hoonend.

Stom bleef Dirk voor zich uitkijken met z'n neus bijna op de deur gedrukt. En toch nijdig, gloeiend nijdig was ie, als 'n bromvlieg onder vangstolp. Niks nog kon 'r bij 'm uit. Alles zat opgepropt. Hij voelde den roes over 'm heen gloeien, benevelend, versuffend. Hij hoorde alles half verward. Alleen