Menschenwee, Derde boek, Zomer

84

bleef Klaas er om, en trotsch voelde ie zich, in z'n dronken kop, dat hij toch de vader was van zulke lekkere meiden.

— Nou, drink jullie d'r moar, d'rfeur binne jullie vraigeselle-kerels liee ?.. .. Moar.... van main goant nie hee ?.. van main hee ?.. . . ikkke hep d'r maide en klain goed....

Hij grinnikte Grint, veegde met z'n dikmorsige vingers langs z'n neus. — De kerels knikten, grinnikten mee. En Grint lachte erger, met dronken stemmeschuur in z'n schater, omdat zij grinnikten.

In tijen had ie zooveel zaken niet gedaan, als vandaag. En hij, helsch genietend als ie iets niet hoefde te betalen, z'n duitjes bezuinigen kon, maar toch loerend op wat lekkers, hij kón 'r niet over uit, dat 't nou bij hèm puur was : mond ope, porte-menee dicht....

Joliger klokkerde ie z'n borrel in, langzaam roerend, elk happie, dat dadelijk weer aangeschoven stond onder z'n hand. En iedere borrel als 'n lafenis door z'n keel, spoelde wèg vermoeiing van smorenden dagzwoeg. —

Stiller, in dronken zwijg, — zwijg toch van huilend, woedend-woesten hartstocht, op z'n neven, schooiers die loerden op zijn meid, — bleef Dirk naast Klaas Grint geblokt. — En lolliger werd Klaas, aangeprikkeld door den gonswarrel van stemmen in de herberg, den dronken zoem van kakelaars, venters en koopers en allerhande kroegtypen dooréén. Laag en diep, met z'n gloeiende glasvlammen, rookerig, verweerd van hitte, verronkte de kroeg z'n dronken reutel van geluiden. Jan en Willem schoven al dichter naar Grint toe en trakteerden weer. Langzaam genot-innigend ging de zuip rond, langzaam en demonisch. Dirk zag den ouen Gerrit niet opdagen. Vond ie lekker ! Rond 'm woelde de herberg al voller met drommen bestoven zweetke-rels, bek-af van sjouw. Waggelend en krijscherig sloegen hun lijven, massaal en reuzig door den heet-rooien rooknevel. —

Troepjes met blazende, gloeiende zweettronies bleven waggelen voor 't buffet, de glaasjes tegen 't licht geheven, dronken zeurderig en spraak-zangerig ; plasten het vocht hun kelen in, onder knars van hun klompen op zandgrond. Van alle hoeken