Menschenwee, Derde boek, Zomer

83

van tafel naar tafel. Ze voelden zich smoorheet, de groenboeren, maar lekker, paf-verhit in de kroeg.

Dirk en Klaas Grint bleven vlak bij elkaar. Dirk zoop zwaar dat z'n hoofd heet-kleurig rood te zwellen stond, en z'n kale, blond behaarde nek in vuur schroeide. Grint had stille drinkerskleur, zachtpaars, maar toch keek ie nog helder uit z'n oogen, zonder dat iemand merken kon dat ie al vet was.

Op de haven had Dirk Kees, die karren en bakken terugreed, nog even gesproken. Hij wilde 'm 'n borrel opdringen, maar 't was niet gelukt. Ze hadden Kees ook èrg schuwerig bekeken weer, als voelden ze zich niet gerust bij den stillen Strooper. Uit angstigen bijval wilden hem 'n paar tuinders nog wat borrels aansmeren, maar Kees bleef weigeren, toén met 'n vloek. — Dat was z'n kracht ! Hij voelde dat, als ie zuipen ging, hij niet meer ophouên zou al z'n verdriet, z'n huiselijke ellende en getob over Wimpie's beroerderigheid weg te spoelen. Nou z'n ventje 'r nog was, hield ie zich sterk.

Nou had Kees Dirk gezeid, dat Ouë Gerrit d'r strak-en-an nog rais ankwam, op de haven. Dat maalde Dirk 'n beetje. Hij voelde dat dan z'n centen in den zak, bedreigd stonden; dat ie niet meer doen kon wat ie wou, als d'Ouë neerstrijken kwam. Toch verdoezelde die gedachte tot vage verwachting in z'n kop. 't Heetst in 'm woelde 't denken aan de mooie meiden van Klaas Grint, vooral aan Geert en de heete Trijn, waar de neven Hassel óók op loerden. Naast Grint aan 't stomp-houten tafeltje opgedrongen, zaten Jan en Willem Hassel. Klaas Grint sluwigjes, voelde zich lekker tusschen de gesmoorde geilheid der knapen. Hij kon tegen 'n borrel als geen ander.

En nou vond ie 't 'n zalige lol, zoo happie na happie in te zuigen, zonder 'n cent te dokken, in woesten naijver van drie kanten opgepookt tot vrij zuipen ; dan door Willem, dan door Jan, dan door Dirk. — Piet mankeerde nog, hinnik-lachte 't cynisch in 'm. Tusschen hun halsstarrige, zwijg-nijdige boeren-passie in, wreed en moordend, warmde hij z'n zuipbegeerte. En telkens als Willem zag, dat Dirk trakteerde, riep hij ook den kastelein, bestelde voor Grint in 't wild erop los. Grinneken