Menschenwee, Derde boek, Zomer

82

— 't Sit 'm werachdig niet in 't fluitje.. ze binne d'r as tweeh drobbele water geleik eender !.. .. 't zit 'm in 't hart meneer !.. in 't hart!----

— Hoart ?.. hoart ? sputterde 'n tuinder....

— Nou ja.... ik bedoell eigelik in uwès boekkie.... de methoöde.... lachte Joodje weer ironisch, 'n kind kèn 't leere.. in drie daaghe het tie 't onder de knie!

Vier honderd fluiten had ie verkocht in één uur. En overal op de haven, door Wierelandsche straatjes en steegjes verklonk fluitgejoedel, valsch en onbeholpen, stooterig-monotoon lawaai, dat joodje sarkastischer lachte op z'n bakkenstapel en inpakkend z'n lessenaartje, nog spottend nariep :

— In drie daaghe te leere.... woor 't kleinste kind!.. .. de meiedie....

Rond de bakken, honden en paarden, bleef 't laat, tot in den schemer ratelhossen van karren, klakkeren van hoeven en orkanen van hellegeblaf. —

Bij aansluip van avond, begon éérste drinkmaal van venters. Lichte zuip was er geweest in de stad. Echte zuip barstte nu pas los. Ontembaar zouden ze zich gaan geven aan den heerlijken zoeten brand van dronk, als koelst ijs in hun stoffige vent-strotten verglijend. Bij wijven thuis was alleen gemor, kin-derenherrie, schoonmaakploeter, geharrewar en zaterdagavond-afboenerijtjes. Geen zitje, geen likje. Niets lekkerder en plakkeriger nou, dan samenbroei in de stikheete kroeg, met gesuis van havenlawaai nog éven in de ooren, roezemoezigen verdoofden naklank van sjacher.

En niks doen dan lollen en babbelen, verdoofd tóch alles hoorend, maar van verre gebeurend, in 'n warrel. Zacht geklots, gezoen en getikker van biljardballen, kleurig en glanzend, robbelden over 't gehavende lakengroen, bemorst en ingescheurd. Fel gevlam van gaspitten dampte bette uit. — Vuur en rook van pijpen en sigaren, rood-smokerden in een sfeer van kroeg-zwijmel. —

Scherpe jenevergeuren, spiritusachtig zuur, walmden uit buffet