Menschenwee, Derde boek, Zomer

172

— Moei, bromde Dirk, doorblazend, bolwangerig, dat 't vuur Aveer uit den gouwenaar spatte in pijl-fijne dansjes.... moei, nou bi'k van drie uur t'met in de kous.... jai.... jai ?....

— Ikke.. ikke.. aarzelde stem van Rink, nou eerlijk sait.. sait d'r dan van vier hee !....

— Da lieg-gie glad, sloeg Beemstra, de zanger er tusschen in, want om vaif uur stong je te haige an de boot na oasem hee.... en je weut :

Ikke liep d'r.. o.. öp en nair

't waa's koud.... en slecht wair..

Och waa's 'k moar bai moeder ge.. blai.. iife !

— Stik jai mi je Volledamse maid, rauwde Rink.

Achter 'm bonkte op bank-beschot, de kerel met z'n lupus-neus, zwaaide met z'n borrel, krijschte in zang.

— Aa's d'r alles brandt.... brandt woater ook! moar ikke seg !....

— Jai houdt je bek, jai sait d'r niks.... je hep f'rdorie gain tait da' je slikkebikt, schreeuwde Grint midden in.... hee Henk ?.... main 'n brandewain !....

— Main 'n biertje feur 'n f'randering !

Stroom borrels kwam aanspoelen. Met teedren hartstocht pakte de venter die bier had besteld, z'n flesch bij den hals, klakte 't klepje er af en schonk, schonk in starend genot naar het blanke schuim, met zaligen huiver hoorend het koele ge-ruisch van 't bier in z'n glas. Gretig smakte ie z'n lippen in 't bruis-blanke, rijzende schuim. — In één teug was z'n glas leeg. Heesch riep ie al naar 'n tweede fleschje terwijl ie 't eerste nog leegschonk, zacht bij den hals, in verliefden tast. Even hief ie z'n glas tegen 't licht, onder de kijkgaten, waar 't opkleurde in roodbruinen gloed, klaar en schuimzoet, en weer stortte ie z'n drank met één haal in z'n dorstigen duisteren strot, als 'n verkoelende lafenis. —

In eiken hoek werd gezopen, geschreeuwd en geraasd. Dronken lachklanken proestten uit, rolden en dreunden geluid van