Menschenwee, Derde boek, Zomer

170

Meer kerels dromden in en zwaar nevelde de kajuit, in vaal-groenen rook, grijnzeriger, nu de kisten en manden nog niet van de karren ingesmakt, hurrieden op den vloer. Telkens donkerden reuzige schoenen, broekspijpen, lijven, langzaam zakkend neer, uit 't licht-felle trapgat, schuifelden de kerels tusschen de sombere vegen en zweverige warrel van rookmist. De vrouwen, vermoeid en gebroken van hitte en zwoeg, vielen als bezwijmden neer, achteruit op de banken. Zwijnige grapjes zinlijkten wat kerels uit op 'n ventster, die plat op 'r rug lag te snakken naar adem. 'n Paa.r jolige half-beschonkenen drongen öp, maar met rukken van d'r lompe beenen, trapten en snauwden ze de kerels de bankrand af.

Is d'r dut 'n hette.... main goed.... brant d'r puur op 't laif.... zuchtte vrouw Zeune, donkere rokkenvracht, klefferig en doorbroeid, van d'r heupen schuddend en weer luchtigjes vasthakend om 'r vette middel. —

— Daa's net! ikke sweet d'r aa's 'n os hee ?.... ik ken d'r gain stap meer ! vast nie !

— Pak 'n happie !.. Beemstra gaift 'n rondje !..

— Bestig, gretigde verhit, met uitgedroogde stem, de brei-vrouw.

— En jai gele medaam ? hep ie de klantjes beet had hee ?.. hep je d'r op gefigelaird.. mö jai 'n happie ?

Gele medam bedankte, zat verschrompeld in 'n hoekje te blazen, met 'r lange wollige mantelmouwen over 'r vingers verzakt. Haar mond stuipte in zenuwtrekken. Ze kon geen syllabe uitbrengen meer, öp van smoorhitte en vermoeiing.

— En jai vrouw Zeune ?

— Nou, wel twee, schraapte ze mannerig uit, enne.... gaif d'r de gele medam 'n affekoatje.... an 'n boere jonge hep sai 'n sussie dood !

Woeste schater barstte los, rochelend gelach, dat in de rook-kajuit als schreistemmen verklonk. — Achter dampgroen gierden de koppen, lichtten de wellustmonden, flikkerden de oogen en verschoven kramperig van heete pret, de lijven. — Achter bankbeschot stampten boerenknuisten grof en hamerhard, tegen 't hout, in lol.