Menschenwee, Derde boek, Zomer

169

aan, ieder uit 'n andere wijk. Om drie uur had Dirk z'n kruier afgedankt, 'n daalder betaald, was ie met al z'n klanten klaar; duizelig en vermoeid van sjok in brandzon, zuchtend naar drank, in wat kroegen hier en daar neergesmakt, en eindelijk 'n uur later, op de boot aangeland. Nou had ie z'n duiten in den zak, wel zeventig pop, die ie zwaar en warm voelde proppen in z'n broek. Hij wou, moést 'r wat kwijt van. 't Was 'n heete stroom van geldgrabbel, die 'm bedroesemde. D'r most wat gezopen, gezopen. Nou kreeg ie straks nog de laatste zending aardbei uit Wier eland. —■

— Tjonge ! Tjonge !.... da most d'r moar gauw van deur.. en dan hè je.. 't end tug !.. de soalige soaterdag-middag.... enne de sondag !.... Bi-jai 't Hain ? —

Hij was de kajuit ingestapt, sukkelig, met handen in de zakken 't trapje af, vragend den kaptein, hoe laat hij de aardbeisloep verwachtte.

— Die ken d'r t'met in 'n ketiertje sain... kaik op dek!.. de lui stoan d'r weer an de kant te dringe !.... kaik die maide !..

— Wa sou 't.... in 't harretje van de groote hoal hee ?....

Grimmig en nijdig op alles, had Dirk zich in den hellenden

boeghoek neergesmakt, languit z'n been op 'n bank, kop en schouders ingediept tegen 'n richel, die 'm pijn priemde in den rug. — Even moest ie toch adem scheppen. Hij zweette als 'n paard. — Z'n hemd dreef van 't nat en door z'n lichaam rilden koortsige vloeiingen.

— Effe luiere.... veur da' de bakke d'r ingoane, bromde ie, se'k t'met wel leeg smaite.... —

Al meer kerels doken de kajuit in, jolig opgewonden, lichtelijk beschonken en paf van hitte. Beemster, met slaperige oogen en schorre spraak kwam op Dirk aan.

— Allo moat!.. lolde Beemster, zware kerel, met lupusneus zwerig afgevreten tot op wangplat, — nou gaif jai d'r 'n urretje hee ? — of.. of.. hai je d'r al de prins sproke ?

— Bes tig ! Hee Henk____ vaif !____ main brandewaintje !

Lange bediende schoof weer weg in 't groezellicht van trap-

hol buffet je.