Menschenwee, Derde boek, Zomer

54

voortgonzenden toon van mannenbassen, gromde door de kajuit. Levende walvisch, leek ze menschen in angstlawaai opgehapt te hebben, die daar verwilderd in d'r half duisteren muil zaten te schreeuwen, te stampen en te reutelen tegen elkaar van kreupelen angst. —

Stooten van machinekamer bonkten trillingen door de wanden, bracht sidder in de koppen, handen en beenen. Door manden en bakken ging lévende beefstroom. Alles zat in trilling ; de tronies die raasden, de monden die zopen en vloekten, pruimden en kwebbelden ; de handen, die vastklemden bevende kommen ; de beenen, die trampelden of hurkten. Een flakkerende wiegel van schaduw en lichtvegen schemerde tonig en diep door de rook-paarse kajuit, rooïig-blauw verdampend in hel-lichtende öogenrij van kijkgaten, die loerden met zengenden vuur-blik. — Diep daaronder, de ingezonken lijven op banken, de handen op knieën, beverig doorschokt van machinedreun, de hoofden en oogen vertemperd in kleurigen wasem, tusschen den dof morsigen grom van roodbruin plankwerk en wandgrijs. Daar, midden in de broeihitte, sloegen, walmden en braakten de stanken öp, vunziger, uit half-open kelen van manden, uit zak-strotten, uit gaten en spleten van kisten. Zweet-rook van lijven dampte van kleeren ; van barokke klompschoenen, enkele scheef en vergroeid als paardevoeten; van pilow-broeken en baaien rokken. — Uit alle hoeken wasemde rottende stank rond. — Schemervegen van schaduwzware tinten versluierden soms plots groen-zwartig de kajuit. Rooie sigaarpunten gloeiden aan, in donkering van hoeken en de rondzonnige kajuitsoogen bleven loeren in fel vuur. Prachtige glansjes, smeltend en wiegelend, zwierden op• menie-rooie randjes van drie gesloten venstertjes. Licht van waterkabbel wiegde méé met warrel van zonnespel daar in golfjes, achter morsigblauw paarlmoerig-benevelde ruitjes. En wat trillerig geschijn deinde aan en af en om de kijkertjes. Als 'n diepe hangmat, waarin rookige schaduwen kwijnden en weer wazig-grillig verkleurden, in wiegel van gesmoord licht, hing de kajuit, plots weer in zachten schommel van boot; hangmat van rook en stank, waarin de menschlijven, opgepropt verduisterd in