Menschenwee, Derde boek, Zomer

146

pootjes ; suf bleef staren 't stomme kopje tusschen engen ooren-knel; sneller en verbluft trilde angstiger 't blanke neusje. —

Vrouw Jaapeke was er weer 't eerst bij met 'r bod. —

— F'rvloekt, die komp nou altait op 't lest ! stiekem uit 't hoekie.... snauwde de brei-vrouw weer, giftig doorwriemelend d'r steken, bij webbende vingertoppen.

— Is juffer luiwoage weer an 't woord ? spotte 'n groenboer naast 'r.

— Nouw sssjöa... nouw sssjjoa.... kauwden 'r dikke lippen weer, en zweeterig, met rooie vlekken, rondgetrokken als doffe bloedvinnen, glom 'r gele begijnen tronie. Angstig loerden 'r oogen öp naar 't zacht nog naschommelende konijntje, dat de Bode telkens kleine draai-duwetjes gaf. Droeverig-gebluft staarde 't kopje, de oogjes trilden, keken wijs, als voelde 't deernis, dat ze 'm zoo plots uit z'n stik-donkeren, duffen aardappelen-zak, in 't felle zonlicht daar te kijk hingen. Z'n spichtige steil-grijze snorhaartjes beefden en z'n weeke angst-bekje mummelde wat, als verkauwde 't z'n eigen angst. —

— Veertig éenmoal....

— Sestig, 'n rauwe stem van tuinder klonk achteruit.

— Ksjt'. ksjt! katjes.... siste 'n kerel, sloan jullie de gaile medam veur de sokke....

Weer trok weduwe Jaapeke beverig aan 'n grooten knoop van 'r hard-geel manteltje ; sterker beefden 'r oogwimpers.

— An jou juffer luiwoage !.. veur aige bik !.. ..

— Wa' mot dur medam mi' knaine van doen ? sai frait d'r puur kalkoene !....

— Nouw sssjjoa... nouw sssjjoa... sleeptongde en lispte ze angstig terug, afwerend duwen en grapstooten in rug en zij, jullie gunt dur.... gunt dur.. 'n minssjch nikssjch.

Angstiger loerde ze naar Bode öp, of hooger bod inviel.

— Sestig één.... sestig anderr....

— Vaif en sestig !....

— Mooi soo !----gooit de boel öp waife ;____aa's alles brandt

brandt woater ook.. la' jullie je aige nie troefe.. van die gele sloerie-ekster, — stootte 'n venter uit, grinnekend tegen 'n buurman.