Menschenwee, Derde boek, Zomer

145

Ze beefde als 'n riet, vrouw Jaapeke ! Ze voelde, in 'r zenuwangst, dat ze toch te hoog was gegaan. Bang graaiden 'r gele, breed-bemouwde, slobberige armen, naar de penen die de Bode tegen 'r platte borst smakte. Geel-rooiïg vervlekt, dampte 'r tronie, dat monsterlij ker rimpelde als oudwijverig apenbakkes, in glimmig zweetvet. Niemand durfde ze aankijken, als had ze een gemeene streek uitgehaald. Tegen 'r hardgeel, verkaald kort manteltje, knelde ze zenuwachtig de peenen, en banger loerde 'r monsterlijk verdroogde begijntjes-kop uit, tusschen den feilen daver van 'r wortelen-oranje en 't fijn-kartelig uitgeknipt donker groen loof. —

— Nog twai koopies, dan is de skaft dur, lachte de Bode, 'n bittertje weer met smaktong wegklapperend en opzuigend z'n adem.

— Nou he'k nog 'n sak mit laifende woar.... gain f'rklikker in de buurt ?.... niks nergens peliesie ?.... wel-nou-dan !.. dan he'k hier spring-laifende woar.... twee prêchtige kenain-tjes !.... kaik hullie tippele !. . kaik hullie tippele !.. la' main in gos noam niet langert proate.. beste minse !

De grauwe zak had ie opengefrommeld en er met één hand, bij de ooren, 'n donzig blond konijntje uitgegrabbeld, dat angstig spartelde en voorpootjes kramperig tegen wit-bevlekt borstje optrok. —

Schater barstte öp naar 't hangende diertje, kerels gierden, vrouwen gilden.

— Sou 't d'r 'n broertje.... of 'n sussie van sain, moar dur sit dur nog een percies-eender in de sak.. wie blief dur hullie !

In rauwen humor, de twee ooren in één hand saamgeknoopt, keerde ie konijntje naar zich toe, ruggetje naar de koopers, vroeg 't, venijnig tikkend met vingertop op beweeglijk zenuwtrillend neusje :

— fHoe vint üfus de f'rgoadering.... die üfus broade sel ? oue jonge ?....

Heet gegier raasde uit den troep en konijntje draaide ie rond aan z'n ooren, dat dierke als 'n spiraalwrong, weer duizel-snel terug-schroefde. — Kramperiger spartelden opgetrokken voor-

II. 10