Menschenwee, Derde boek, Zomer

44

— Vaif- en veertig, nijdigde 'n andere vrouw, alleen maar om öp te bieden, wrevelig-wetend dat ze de waar toch niet noodig had, volgepropt als de mannen en wijven al zaten, bij den laatsten rondgang.

— Vaif en vaiftig! dolde 'n kerel 'r tegen in, die de gele madam niet luchten kon, met genot 'r uitgehuilde kaken zag ver-angstigen.

Zweet-rood glom de gele madam, stotterend in verlegen angst, bekrabbend 'r apigen gelen mond en kin. Benauwd glunderden haar oogjes, vol glinsterig, sluw-bang licht, öp naar den Bode. Want op 't eind van elke veiling was zij taai, zij, dat wist de kerel.

— Sssjesjjtig, siste ze even uit, met 'n wenk van 'r magere knokels, sluw, schuchter toch. —

Nijdige snauwhoera's gierden 'r hoon-scherp tegemoet.

— Je man kaikt mi sain skele lampies noa je hain !, sarde 'n tuinder achter 'r rug, haar telkens porrend tegen de schouers, dat ze schokte.

— Nouw sssjjoa.... nouw sssjjoa.... aa's.. aa's... tong-sleepte ze, in wanhoop opgejaagd om hooger te bieden. Haar naar voren gestomd, geel kakement sidderde van zenuwschokjes, 'r apige lippen trilden, en 'r ingedrukten neus, wijd opgewipt bij de reukgaten, bewreef ze onder 't lispen.. nouw.. sssjjoa.. jullie gunt t'r main gain sssjjpög woater !

— Wa' mö je tug mi die peene veur sestig uitvoere waif ?.. je koop hullie pattekelier veur vaiftig bai önster.... lolde een weer in hoontoon.

— Nouw sssjjoa... nouw sssjjoa... brabbelde zeverlegener terug, öpstarend in oogenangst naar den Bode, met zenuwsnel wimpergetril, als hing 'n slingerend mes boven 'r hoofd, — De vrouwen grolden, konkelden en schaterden vinnig jaloersch, lol-woest, dat ze'r zoo hoog opgedreven hadden, in hun gejaagd bieden.

— Nou mag sai d'r biertje loate werrike ?.. Bi-jai-'t-Hain !

— Sestig, eenmoal, veur de derde moal, hakte de Bode droog door, vrouw Joapeke!