Menschenwee, Derde boek, Zomer

43

— Ikke hep per nog één veur je, krijschte 'n ander er dwars door heen, veur de hälft van sain prais.

— Daa's liederlik, jai natte kip ! hou je bek, jai ben d'r nie in vailing.

Met 'n groot en bak sla wou de dwarsdr ijverige onderduiker zich door het kluw venters heen werken, maar van allen kant, bonkten ze'm terug, moest ie, strompelend en struikelend maken dat ie weg kwam, 't stillere boot-achterend op. —

— La' da' varke nie deur.... eerst de bakke van Tientjes wèg.... hee Tientjes ! wa hai je dur nog meer ?.... rebarber

he'k had, peene, sloä, postelain ook____ boonekruid... loate

״spanneezie"....

— Ben d'r uit ! schreeuwde Tientjes opgeruimd terug !

— D'ruit ! mooi, dan he'k nog tien bosse faine peene!....

'n Sjofele, monsterleelijke tuindersvrouw, rimpelig begijntje,

met dik-apige lippen en naar voren gestomd kakement, had zich, in 'r hard-geel manteltje, vooruit gedrongen, bij kleine stootjes en duwetjes. Nou alles op 't end liep, 'r verslapping kwam, en wrevelige hang naar schaft, drong zij voorop, listigjes spe-kuleerend op vermoeiing der andere groenboeren. —

Met schuchter-zwakke stem zette ze'n bodje in, en plots dromde woeste snauw van alle kanten tegelijk op 'r af.

— Saa'k laife ! da' hai je 't kallef mi-de-natte neus. —

— Loa de boere moar dorsse ! ken hoär 't skele, minachtte 'n andere vrouw met venijnigen, puntig-bitsen kop, bejeukend d'r scherpen neus, die uitpriemde als 'n boor onder 'r gore steek-muts. De eeuwig-breiende ventster, moe, met 'r knorrige moppertronie, snauwde mee, schril. Niemand gunde 't rimpelbegijntje 'r sjofele koopjes. —

— Roggemegoggel! de gele medam hep 't puur op d'r heu-pies. —

— Se hep o-de-keloonie van d'r gelant op d'r jakkie, hoon-schaterde vrouw Zeune, en de brei-vrouw rolde weer 'n vloek naar d'r verschrikt snuit.

— Veertig.... sint.... veertig, hakte de Bode door stemmen-gesnauw en gekef heen.... veertig eenmoal!....