Menschenwee, Derde boek, Zomer

142

even loslatend, van verlamd moeheidsgevoel in z'n armen.

— Furt d'r mee, los die rommel, joeg de Bode weer op, dien 't nou begon te vervelen.... furt! of ikke sèl 't doen.... f'r-domme, 't kroakt hier op de bank of Sinterkloas er reeë heb !

Van z'n stoel, beenen uitgekromd, nikte ie aan de zak, nijdig met driftige handmeppen, maar de knoop bleef in kronkel gesnoerd. Giftiger rukte de Rooie, dat 't vette glimzweet van z'n blanken kop waterde. Niets hielp. Allen in voorsten rij beukten en rukten den zak, die als 'n levende romp, gepijnigd op folterbank, in z'n grauwbrons en plooi'rige vadsigheid méé-kronkelde en stuipte onder de driftige meppen der kerels. Lol hadden ze 'r van, gierende lol om de zweetende, vloekende onmacht van den rooien groenteboer. —

— Da' goan nie, dolde Klaas Grint, hai hep sain d'r vastbakt ____

— Nou, ikke seg daa's 't kouseband van sain tante !....

— An-main-hupla !.. van sain skoonmoeder t'met.... die hep dur koabels om d'r kuite !

— Niks gedoan ! 't kouseband van sain maid ! kaik d'r stoan ¹n merrekie op !

Woedender voelde de kerel hitte-drift in zich öpfuriën onder 't heete geschater en de stekelige lolletjes van de groenboeren rondom. — Maar 't dolst maakten 'm de nijdige grapjes boven z'n hoofd van den Bode, dien ie niet zag, maar hoorde grimassen. Eindelijk viel ie nijdig op den zwikkenden en krampenden zak é.an, beet er z'n tanden woedend op in, rukte den knoop heen en weer met z'n drift-gloeienden mond, als 'n hond 'n been-kluif, — knaagde, scheurde en knarste. Even kwam er 'n stompje los-warrelen. In grabbel trok ie z'n mes, sneed plots den band door, dat de zak, gerammeid, gehurkt en vernederd, van boven lossprong uit z'n worgenden klem als met 'n snikzucht naar lucht. —

Weer nieuw goed werd aangesjouwd, nü losse slabakken.

— Mo' je nog twai bakke, soo uit 't knuisje van Knelis Tijsse ?

— Hee, hai je d'r veur main ook nog twai ?