Menschenwee, Derde boek, Zomer

14!

brandend blauw. En windeke van zomermorgen, briesde en stoeide, koel-streelend en wuft om de vruchten, de zweet-koppen. In 't water ruischte 't golfjesschuim, stoeide de zon met z'n sprankelend vuur van zilverend-goud. Droom'rig murmureerde rhytmische kabbeling van zonne-golfjes, om boeg en steven heet vervloeiend.

Dirk stond van geuren en bries bekoeld, polderland te overstaren. Van den luchthelm naast 'm sprong plots 'n rooie kerel af met 'n zwaren zak lage waaien. — Rook wolkte over hen uit. Donkere gulping en bronzen veeg van stoom ver-roette, en pijp-zang baste in beev'rige galmen 't vuur-stoeiende watervlak over. Bronzerig in wolksmook, verlicht in dagbrand,, bleef aanroetten de rook, dat de kerels vloekten achter de pijp-De rooie venter, kuchend en keelschrapend, sleepte z'n zak op veilbank, van boven nauw dichtgesnoerd met 'n dikken vuil-witten band. —

— Wa binne 't veur snoake ?.... vroeg ongeduldig van z'n bank, de Bode droog-komisch op den rooie neerkijkend.

— Sestig pond loage woale.... de leste !

— Sestig pond.... prèchtige loage woale, schreeuwde Bode dadelijk, zonder te sien.... fersche, malsche woale.... wie sait dur honderd gulde....

— Eerst kaike hee ?.... se kenne d'r puur te dik weuse,. norschte 'n vrouw.

— Sièn je woar, duwde Klaas Grint er tusschen door.

Gejaagder morrelde de Rooie aan den zak, driftig rukkend,

aan 't wit stuk band dat er niet afkronkelen wou. Bode op-hitsender, bonkte al met z'n handen op schouders van den venter, grimassig doend of ie 'm hielp trekken. Ongeduldiger geprikkeld, verhit, dolden en schaterden de kerels op 'm aan.

— Die boel ken d'r nie los, vast nie.... da' binne d'r gain woale. ... da seg ikke jullie !.. smak die gaip op s'n almenak.. da s'n ribbe kroake !

— Aas je main ! je ben d'r nie lekker op.... aa's 'n kikker op 'n kluitje hee?.... verontwaardigd snauwde knorrig en sputterend van vermoeienis de rooie groenboer terug, z'n zak