Menschenwee, Derde boek, Zomer

139

— Vaiftig dofte 'n stem !

— Sestig, er boven uit gilde één heeter, trillender.

— Naigtig, ikke mose hebbe snauwde een ander driftig.

Weer zag de kerel op de lage kist, weggezonken achter de

stom-breede vrouwe-ruggen 'n koop afgetroefd door z'n veilingvijand. —

Even had ie weer 'n wipper van z'n bak genomen, den mottigen kop uitgerekt en gezien, met woede, dat 't z'n oue tegenstander was. Nijdig trampelde ie met ingeknelde zenuwbeving z'n beenen naar alle kant, dat de makkers voor en achter 'm vloekten en duwden, om de bemorsing van hun plunje. —

— Ben jai daas snurkert! hak je beene d'raf, aa's je hullie d'r nie stil houe ken.

Weggezakt weer achter ruggenmuur, z'n pukkeikop gebukt, kookte 't weer in 'm van drift, probeerde ie zichzelf wijs te maken, dat 't toch veel te duur ging, hij zelf blij moest zijn dat ie 'r zoo goed afgekommen was.

— Haa'k strak-en an meskien die floddermusse had.. en nou.... potdoorie.... die haireboone !.... ongeteld !.... sitte d'r vast gain duusend in.... magge veur main bestig hebbe.... haha, wat 'n dolle smak.... Nou.... ikke mo nie !.. wa ?.. .. wa ?.. hoeveul sait ie ?.. .. kaik.... prechtig ! prech-

tig, joage hullie sain d'rais ook op!...... kaik! nog

hooger .. hoor main-dat-t'rais an !.... kaik.... goan die nog hooger ! hoor ! daa's d'r puur doas.... Wa' brenge die op ?... vast gain duusend in.... ongeteld ! Gain duut !

•— Een vaif en twintig, staalhard, hortend klonk Bodestem.. mi je tweeë.. één dertig.... mi je drieë.... éen vaif en dertig.. één vaif en dertig.... een vaif en dertig.... éen moal.... andermoal____ veur de derde moal.... Ritsema !

Stomp keek ie, de hals rekkende venter, stomp op donkre vrouwruggen. Zacht, in zenuwnijd trampelden z'n beenen tus-schen engte van lijven, schijnheilig overgaand in 'n deuntje op 't doffe hout, en brommerig raspte z'n ventersstem, dat ie d'r niks van hebbe most, van floddermusse en ongetelde boone. —

— Nou nog veertig pond peule, bestige, malsige, soetige»