Menschenwee, Derde boek, Zomer

137

— Netoaris hep 'm glat laid s'n happie !.. lolde 'n groenboer met afgunst, hunkerend naar eigen zuip. —

Rooie kop van Bode lachte, mond-wijd. — Z'n tong klapte klakjes van genot tegen z'n gehemelte öp en prachtig z'n tanden glinsterden blank tusschen z'n vuurrooie lippen uit. Lustig hadden de venters den zoet-inglijenden borreldronk beloerd, want allen snakten naar 't brandvocht, zalige lafenis in de venthitte. —

— Nog een borrel veur aige bik, veur de Bode, ironizeerde Klaas Grint.... enne een veur de ,,neerstige netoaris".... daa's veur sain drooge keel van 't skraive... hei smoakkert ?

Dirk veegde z'n mond af, watertandde, voelde flauw speeksel op z'n lippen klefferen, en van allen kant, de zwoegers rumoerden heete grappen rond, nou er zoo vroeg al door de „heeren" geheschen werd.

— Strakk-en-an jullie beurt hee ?.... beet de Bode terug.. En nou !. . manne broeders !.. luistert !.. tien bosse rebarber.. segge tien.... wie seit dur ?....

Van alle kanten tegelijk, krakeelde bod tegen elkaar öp. Een vurigste, schreeuwde hoogsten prijs, bleef winner.

— Veur Vink.... ses bos. — Nou he'k nog vaiftien.. wie sait dur ? Weer daverden stemmen in golfstoot tegen elkaar in. Geraas kraterde los. Ze scholden, keven, nijdigden, nu de later-geveilde rhabarbers veel goedkooper gingen dan de eerste.

— Da' binne dur gemoedereerde liefhebbers, grinnikte de Bode.... nog ses bosse. — In woesten slinger zeilde ie de verkochte stelen naar den groenteboer die ze gekregen had.

—■ Gooi jai hullie moar in 't bakkes hee, jai kailt moar roak t'met!

— Nog vaiftien bosse van.... „netoaris ?.... vroeg Bode, doend of ie niet merkte dat ie 'n kerel pal tegen z'n pijnlijken neus gemept had.

— Houweke !, schreeuwde achter de pijp notaris uit, met even oprekking van z'n hoofd uit luien armenleun. —

Dirk bood 't hoogst, kreeg ook, in joligen zwier, de heele vracht van Bode toegesmakt, pal in z'n armen. Maar nergens kon ie zich roeren, wist ie z'n bossen te bergen. Schuin