Menschenwee, Derde boek, Zomer

133

de Bode.... seg vrouw Reep.... soo is dur puur gain vatte an.... hee doar !.. help jullie 't goeie mins 'n handje sjorre .... hooger öp.... soo !.... soo is 't broaf!

Plots gulpte de zwartmastige pijp rook uit, verwaaiend in roetgolvende mistkransen over de tuinderskoppen, hun rompen wegdonkerend in roetbruinen damp. Ze kuchten en vloekten de werkers, achter den brons-zwarten mist, en stil éven bleef Bodestem weg. Maar daadlijk uit wegroeting van rook kwam ^,t afgeroepen nummer opzetten, naast de donker-vette vrouw, opdringend met blauw beschilderde manden. —

— 'n Uijtvinding, lachte de Bode, blauwkokke in 'n beskil-derde skulpmand.... hi-hi!.... nou minse.... wa segge jullie veur veertig pond blauwkokke !.. prechtige kapcainders !....

Snel en stemme-knetterend joeg opbod-jacht tegen elkaar in.

— Ke jai die nie hebbe Dirk, jai hep tug gain blauwkokke teelt !

.— Es kaike hoeke se goan.

— Sestig.... tachtig!____ tachtig., allegoar!.. Bi-jai-'t-

Hain !

— Naigtig ! viel Dirk kalm uit. — Hij kon sullie d'r bestig bruike.... bai s'n aige doppers.... had ie vroag veur bai s'n klante !____

Meer en meer doppers werden opgesjord naar veilbank, en haastiger wisselden de venters hun waar uit. Zak op zak bonkte neer voor den Bode, en woester grabbelden z'n vingers in 't groen. — Vóór de veilbank gedrongen uit achterste rij, stond 'n oue, beverige pachter, knorrige kop met ingegroeid zwarte vlekken op z'n neus en mottig voorhoofd. Aan z'n bepukkelde kleine oortjes, glimmerden koperig-gouden ringetjes, waar ie telkens met beverige handen naar greep, aan trok en kneep, dat z'n lelletjes bloed-rood gloeiden boven z'n bontvervigen halsdoek, die morsig om z'n vest kreukelde.

— Veur 'n f'randring.... vaif bosse duifeke ! wie set dur in !

Laag, armen uitgestrekt, hield Bode de bossen wortelen in

z'n hand, wortelen, breed-puntig als priktollen.

— Die mo'k main hiete!