Menschenwee, Derde boek, Zomer

132

buik, grabbelde in den kapucijnerzak dien Bode op de veilbank sleepen liet.

Lacherig schalkte ie, hoog boven de venters uitkijkend :

— 't Benne gain kuite.... vrouw Banke.... je ken dur saiiï nie knaipe !

Gegier stortte in, en heeterig aangevlamd in hartstocht, tapten wat kerels schunnige moppen, die vrouw Banke met minachtend lipgepuf afweerde.

Bode had toegeslagen, en telkens weer 'n andere venter kwam op afroep van zangnummer, van achter, bijzij, uit kajuit, door den opgeknelden menschenkronkel heenduiken, met zware zakken of bakken boven hoofd en onder arm, alles neersmakkend in vloek-heeten sjouw-zucht op veilbank voor den Bode.

— Nou he'k vaiftig pond piek-faine groentjes !

— 'n Gulde :....

— Een-tien.... een-tien.. mi je drieë.... een vaiftien !.. een twintig. . .. mi-je viere. ... een vaif.. .. een dertig !.. . .

Overal keek z'n rood-frissche kop rond, lachte z'n lichtpaar-sige wipneus, drinkebroer-komisch, kleurden z'n wangen alsof vrieswind 'n blosgloed op z'n kaken geschminkt had.. En hagelwit lachten z'n tanden, tusschen z'n hel-rooie lippen, bij elk opbod. Hoog pagaaiden z'n arm-gebaren door de lucht, hitste z'n stem de venters op. Achter en om koelscherm bleef roezemoes gonzen van kakelwijven en schorrige kerels, rond 't zwarte stoompijp-gevaarte. —

— Nou he'k nog twintig pond prêchtige loage woaltjes hee ? eerste prime-kwoaletait !.. hai jai doar!.... kalf-mi-je-natte neus !.... hoeke motte 't weuse ?....

Op plaatdek van machinekamer, dat gloeide van stoom en zon, trampelden de kerels 'n deuntje, brak weer herrie en ge-strij los, tot de Bode er met z'n staalharde stem weer tusschen invloekte. 'n Knappe donkre vrouw, was uit 't gedrang opge-sjokt, met 'n zwaren zak voor d'r buik, dien ze met knieduwetjes opsjorde, en in blaas-zucht smakken liet op veilbank. Haar kop droop van roodzweet en gloeiing. —

— Dominie hiet! paa's d'rop en bran je bekkie niet, schaterde