Menschenwee, Derde boek, Zomer

lig

tend op uitwerking van z'n wond're woorden en proeven. — Sneller drongen de lijven en armen öp, dat ie nieuwe voorraad uit z'n tasch moest halen. Rapper z'n handen graaiden in den tasch-muil, z'n donkere kop lachte, tegen 't licht in, burlesk, ironisch, onmerkbaar bijna. — Nu zong z'n stem met klank van zalvende zekerheid :

— Een iedèr.. dién lijdt.... 't zij aan zinkèns.. 't zij aan koortsèn.... 't zij aan wondèn, blindheid., doofheid., lamheid .... ik help hém.... ook zondèr gèl-den....

Trager trok kring om 'm los. Meer en méér handen grepen, naar z'n hooge tafel, dat 'n stapel kwartjes tusschen z'n tangen ophoopte. —

Z'n oogen git-glanzigden, lachten, vonkten. — Eindelijk stopte ie. Zwaar gedaver en laatst gewoel dromde langs z'n tafel achter z'n kruk. Nou wou ie ook een 'n glas bier gaan drinken. Z'n keel brandde van rauwen krijsch en pijn. Eerbiedig weken de kerels voor den lang-mageren Moor-Jood, met z'n angst donkeren kop, z'n streng borenden blik, z'n kalmte. Even z'n schouders, in krommige lijn opgehaald, ging z'n lang lichaam tusschen de sjofele sjouwers en tuinders, z'n zwart-bleeke kop, prachtig beglansd in lichtwaas. Geheimzinnig in donkeren staar, schoof ie voort tusschen de botte kerels, zich-zelf voelend als 'n Cagliostro in zuidelijke gratie en suggestie. -—

In eindloozen koepel, blauw-bleek glanzend, rondgestold in ontzaglijken hemelkring boven havenbrok en polder, wuifden struisveerige wolken, zilverzij-licht, en ver, heel naar den horizon, tusschen violette neveling van spitsjes en daakjes, bouwde de lucht porceleinen torens van lichtwolken, slank, met fonkelende tinnen.

Menschenprop was weggebrokkeld, nu kwakzalver bier dronk in rookige walmkroeg. — Daverend roezemoes ratelhotste in 't zonnezinken als ging er hellevaart rond in Wiereland ; be-gloeid en beglansd stedeke, met z'n hei-rood en zilver leigedak in vervloeienden goud-roes van eindloos polderruim. —

Op en af de booten ging 't weer in laatsten ploetersjouw en