Menschenwee, Derde boek, Zomer

114

extatisch, spijtig dat ie geen pijn had, om ook ereis te probeeren of 't echt was.

—■ Nou.. die hep 'r ook 'n knikker, wees een, met ontzag-gebaar naar 't hoofd van den Jood.

— Aa's 't gain mesièk is !....

— Mesiek ! mesiek ! onderbrak een giftig.... en je sien 't puur veur je aige lampies.... die vent hep rekloame neüdig!.. mö jou. hebbe.

— Tu tu tu.... sou d'r rais kaike.... mi' de aêre hee !..

Verblufte aanhangers had Jood al en woest werd ongeloovige

twijfelaar naar achter geduwd, met voettrappen en elleboog-stooten. Er ging gestommel en geschreeuw ; kerels en meiden bliezen van de hitte., krijschten ruig en paf-moe: daa'spuur 'n stookie hier !.... wa' hitte !.... Maar Jood lachte stil, deftig dóórgebarend, hoed in de hand. Verbluft verstierven de stemmen uit den kring, rumoerloos in luister. — Al dichter kringde menschenprop om kwakzalver heen en verder af daverde 't kargebonk, gehots en geratel, om z'n kruk. —

— En nu gij.. mijn vriend.. wat dèèrt u ?..

'n Woeste kerel, ruw uit verlegenheid strompelde vóór, met z'n pet in de hand, zweetharen over voorhoofd plat-verkruld, nattig glanzend. Wijd sperde ie z'n mond open, spoog 'n pruim voor de kruk, in klownig gebaar, dat ze schaterden in den kring. Z'n lippen, nog bruinend van pruimsap, smeerde ie woest af met handrug. Wild z'n hoofd achteruit, strammend den nek in, gaapte ie als 'n nijlpaard, zonder 'n woord te zeggen, z'n handen mèt pet, nü in z'n broekzakken saam-gevuist. —

Jood keek, streng, donker, met één hand nog lager achterhoofd van kerel den nek indrukkend.

— Hoe heet gij.. vriend ? wat dèèrt u ?.. waar woont gij ?

— Da' flop niks !.. waa'k hiet hee ?.. aa's jai main d'r moar vèn furt holp, hee ?... . ' barstte de vent woest-lachend uit, main heule bek is t'met rot.... de heule femielje sit dur in te kniese hee ? en nou ke'k dur nie eens main flees an toafel vèn baite.... hee ?..

Schatergelach uit den kring barstte los om den brutalen