Menschenwee, Derde boek, Zomer

119

jood naar den slungel. Spannende angststilte hijgde door heel de menschenprop.

— Geef dit, tangètje ééns aan, gij vriend !

— Hoekke motte 't weuse ?.... stamelde de gevraagde verlegen.

— Dutte ! dutte! — krijschte 'n andere er zenuwachtig schreeuwerig doorheen. Maar de Jood had zich, ongeduldig, zelf terug-gebukt achter de tasch, z'n halven vuist in den gaapmond van den slungel stekend. Handig, uit z'n vuile rommel greep ie 'n kort-dikke tang, met roestige snavelkromming. —

— Kaik.. dat is weer 'n aêre !.. schreeuwde bang één uit den kring.

— Wé.' he'k main slinger !.... da' kost 'm sain heule stal!.. lolde zenuwachtig 'n ander....

— F'rskeur nou je pampiere moar.. Joap Jansse!.. gilde 'n meid.

— Kom bai main op de koffie Joap !....

Maar Jood bleef kalm, hield z'n tang op de tong van z'n patiënt gedrukt, keerde zich deftig naar het publiek, dopte weer hoofsch, met sierlijk groetgebaar, liet den slungel gapend, den kop diep den nek ingekrampt en sprak :

— Hooggè-waardeerd publiek.... gèachten.... vriendèn.. Ziet toè ! gètroost uwèn.... geëerden oogèn.... den kost.... te gevèn.... ziet toè... hoe mijn... vocht van... Valura.... wondèren.. .. uitrichten.... zal.... Dezen jongen vriend.... uwen vriend, heeft., hevigèn kièspijn.... koortsèn.... en zinkès.... van wegén.... den verrotting.... èèns kies.... niét waar vriend? Gij lijdt.... gij hebt.... duldeloózèn..

smarten---- in dén ochtend.... wanneer gij.. u ten rusten

bègeeft, öp uwen., legerstedèn....

— Nou furt dan.... furt!.. furt!!.. ik f'rek fè pain.... stamelde woedend de slungel, 't hoofd nog achterover gebukt, klein gesuggereerd in houding, roerloos, als zou 'm de Jood, bij kleinste beweging, begoochelen. Maar kalm weer, boorde blik van den kwakzalver op z'n angst-slachtoffer neer, en door stootten z'n afgebroken woorden :