Menschenwee, Derde boek, Zomer

103

Grooter werd koppengedrang om 'm heen, en telkens nog scheurde ie trompetgalmen de lucht in, tusschen het marktgewoel, dat soms plots woester langs 'm raasde en tierde; ontstak ie rustiger, z'n groote grauw-papieren toortsen, vlam-kringen boven z'n hoofd zwierend, als derwisch in godsdienstextaze, vreemd-woest in z'n moorsche, dreigend-suggestieve donkerheid. Nu en dan galmde ie wat woorden uit, die wègkreunden in 't helle-geraas. In aandacht gespannen, verkuchten de kerels papierstank, brandlucht en rook; stonden ze op elkaar gewurmd en verdeukt van lijf, als menschenpróp vastgeslibd, saamgeklonterd in de woelende aderen van dóórstroomend marktlawaai.

Eindelijk had Jood genoeg van z'n toortsen en toetering, lei ie z'n trompet neer, verschoof ie z'n papier, rammelend tusschen z'n trektangen en groote zwart-verlakte tasch. Stil-donker stond z'n lijf, hóóg op de kruk tegen 't late zonlicht in, rug-beglansd, en schouers éven geveegd van goud-rooden glans. — Stil-donker, verduisterde z'n gezicht al meer. Z'n zwarte flambard, breed model, dofte op z'n zwarten kop, even boven z'n zwart-moorsche brauwen, als met kool-stift in z'n rimpel-hard voorhoofd geëtst. En z'n oogen, diep vergroefd in zwarte wallen, gloeiden vonkig, fosforig tegen 't licht, als van 'n hond. Z'n snor, zwart en breed uitgekruld, en z'n baard, koolzwart, verdonkerd, vrat weg z'n smal geel-bleek gezicht, dat alléén oog en haar leek.

Sultan-achtig, éven ingebogen met rug en schouers, verdraaide ie hoofdsche gebaren, gratieus overdreven, met potsierlijk eigenwaarde-gevoel van hoffelijk markt-kunstenaar. Zwaar kuchte ie, éven beleefdelijk hand voor den mond, zette eindelijk in.

— Als hét.... hooggewaardèèrdèn.... publiek.... eens èènèn.... oogènblik.... naar mij.... luistèrèn wil.... zou ik mij.... békend willén.... makèn.... —

Elk woord stootte ie uit, in breede sperring van den mond, optrekking van wang en lip, dat z'n prachttanden, hagelwit, öpblankten tusschen z'n donkeren snorbaard. Door vreemdtrillenden ophaal van z'n mond onder 't spreken, leek 't of ie