Menschenwee, Derde boek, Zomer

101

afpauken in 't geraas. Hem voorbij, in nijdige onverschilligheid, donderde 't gewoel en gedraaf, gebroei en geschroei der zweet-zwoegende kerels. Geweldige lasten voortzwoegende paarden zwenkten schurend langs z'n hoog standaardtafeltje. Ezeltjes huilbalkten achter z'n rug, en in loomen luister naar z'n getoeter en getjing-sjing stonden paardkoppen rondom, vlak tusschen het tuinders-gewoel, met heftigen tril van hun oortjes. — Wèg bleef 't luistervolk, nog gebukt in sjouw, en sterker toeterden en dreunden de moorjood trompetscheuren, heet als schuimflitsen van golflicht, hooggoud en brandend rood, over 't woeste hurrie-rondkolkend marktgetier. — Eindelijk wat jongens en kerels, gedaan met sjouw, bleven hangerig en landerig staan voor z'n tafel, lacherig of in stompen staar bot opkijkend naar den trompettenden Jood. — Grinnekend scholden ze 'm uit, krijschte een roomsch-nijdige kop, fel-spot-tend en dik-tongig.

— Enne.... aapramm.... gewon Isaak !... enne Issaakh !.. gewon Sjakop enne.... Sjakop'r.. gewon., heè ! rot-smaus, appie !.. .. d'ur is d'r 'n goatje in je trepetter ! —

Maar Jood bleef star-kalm in z'n donkere figuring op de kruk, z'n vonk-zwarte oogen, hevig suggereerend in z'n hoofd. Stil had ie op z'n tafeltje de trompet en tsjing neergelegd, groote toortsen papier gerold en in brand gestoken, dat ze rookvlam-den in z'n handen. Zachte kringen van vlammenlicht, zwierden hoog om z'n zwart hoofd, donkerend tegen den laag-stralenden zonschijn in. Walm-rook dampte blauwige mist rond z'n hoog-staand lijf, dat reuzigde tegen de polderlucht. Telkens als toortsen bijna uitgebrand waren, rolde ie met linkerhand nieuwe, zwaaide ze in kringen, dan één, dan twee, geheimzinnig om z'n gelaat; stak weer andere aan, wierp wèg de uitgebrande. — Nu en dan bazuinde ie tusschen het smokige, roetige gloed-rood gewalm, in den mist van z'n mysterieuze goochelsfeer trompetklanken uit, dat angstiger, burlesker, z'n omdampt-moorsche kop scheen te zwellen tegen 't hemel-rood in. —

De jongens schaterden om mallen Jood, maar kerels nu bleven