Kunstenaarsleven, tweede deel

₉8

wel verliefd worden ? Eerst had ie haar even érg gewantrouwd 't moment dat ze al geestdriftiger en gloeiender over Maurice begon te spreken. Maar toen hij Maurice er eens goed op aankeek, was ie gerustgesteld. Ze dweepte wel met hem, maar dat bleek niets anders dan sentimenteel gezwerm. — Dat was׳ juist de aard van haar geheime kwaal, dat vreeselijke woord door den dokter genoemd, waarvoor ie zelf sidderde, zonder te begrijpen wat 't eigenlijk kon wezen. — Zou zij niet van 'n mannetje met lange haren houên ?.... Toch, geen zier kwaad bij. Daarvoor kende hij haar te onderworpen, vreezenden en zwakken aard te goed. — 'n Oogje in 't zeil houên, luchtigjes weg, was alles wat hij te doen had meende Soonbeek.

Maar toch weerde Flora hem al strenger van zich af, als zijn intieme drang hem zijn vróuw deed streelen en vleien. Ze deed 't met 'n kiesche, fiere kracht en onverzettelijkheid, die hem razend van overspanning en drift maakten.

Na zoo'n strenge afwijzing gloeide er trots in Flora, alsof ze 'n aanval op bruids-kieschheid had afgeweerd. Zij was van Maurice, ook al wou hij haar niet hebben. Ze leefde, van 't eerste moment dat ze haar liefde voor Fleury heelemaal had" doorvoeld als een groote ziel-gebeurtenis, voor hém, en nu ze die liefde met de diepste klaarheid van haar gevoel en haar geest in zich zag schitteren, nu móest ze Soonbeek wel zónder uitlegging afweren. Haar liefde was geen beneveling, maar iets heiligs en zaligs. Ze kón niet anders dan zoo handelen, wat er ook gebeurde.

's Nachts, als ze Soonbeek hoorde snurken, lag ze, na 'n paar uur onrustigen slaap, te mijmeren, soms zacht te snikken, vond ze zichzelf verachtelijk in haar liefde voor Maurice. 't Was een liefde die hij niet eens zag of niet eens wou zien, wou dulden, naast z'n liefde voor Louise. — lederen nacht werd ze den laatsten tijd op 't zelfde uur, in 't stik-duister wakker, begon het martelende gemijmer, dat haar lichaam soms deed branden in heete huiverigheid, soms in een roes van geluk liet zwijmelen. Ze sliep niet veel meer dan 'n paar uurtjes. Ze kon niet meer. Doodstil op haar kussens, de handen onder 't hoofd saamge-