Studiën, eerste bundel

273

heerlijke Préludes, picturale muziek, doordrongen van een zoo hevig menschenleed en zoo bevende smart, dat de boulevardeerende Farijsche styliste zelfs opkijkt, en siddert voor de omfloersde geheimenis van zijn blik, angstig staart naar het visioen-leven van den plots zich van haar vervreemdenden Pool. — Ze doorleeft éven zijn van tranen doorsnikten tragischen strijd. Soms ziet ze hem opgejaagd in zijn opstandigheid ; dan plots zijn wilde energie en woesten hartstocht gebroken in heimwee, verdroevend, zacht en week gemijmer op te toetsen.

Er was altijd een onvatbaren weemoed in zijn heel-zachten glimlach. Maar nooit zóó innig kon hij glimlachen als daar! De glimlach van een in zaligheids-gevoel zacht-wegstervende. Tot ook die verdween voor levens-angst. Dan was ook z'n charme weg.

Eerst eenzaamt het in zijn gedachten als in een uitgestorven winter-dennenbosch tusschen woeste bergen ; dan, door een wilde zwenking van zijn decadenten geest beheerscht, — zoekt hij hijgend en in benauwing zijn leven op te branden in den roes van goud-avondlijke parijsche boulevards. Dan wordt hij verfijnd en genotziek gastheer.

Maar daar te Majorca blijft hij vast, wrokkend vast in de woeste sfeer van zijn vereenzaamde smart en zijn dérde hem vernielende liefde. Hij hoort geen fijn japongeruisch meer. Den bloemgeur ruikt hij ook niet. Hij spreekt nu den ganschen dag met kloosterschimmen. De bijgeloof-angst mergelt hem uit. Hij ziet niets meer dan zijn visioenen en zijn piano! Van dat instrument heeft hij een leven-wekkend, zingend wezen gemaakt.

Zijn bezieling wordt al geheimzinniger en goddelijker. De hoogste ontroering doorsiddert zijn kunst. Hij zelf lijkt krankzinnig, maar zijn ziél schept in de