Studiën, eerste bundel

265

die in zijn wonderlijke bezieling meegroeide. Hij kon weenen op 't klavier, en de buiveringen van angst laten meevoelen, zooals men dacht dat alleen een viool het kón.

Hij biechtte op zijn instrument, met fluisterenden zang. "Wat tot het innerste innerlijk ging alleen, gaf hij.

O ja, hy speelde wel heel graag onder den luxueuzen wierook van markiezen en gravinnen. Die verfijningen erotiseeren ook in zijn werk en in zijn fluweelig spel. Maar toch is het meer een liefdekoorts, een vreemdzwervend heimwee, een verlangen naar aanraking met het onzienlijke.

De weelderigste aangloeïing van zijn liefde kwam toch nooit als een tartende zinne-hartstocht zijn werk omzwoelen.

Slechts heel éven zoelt de geur van het courtisanelichaam van George Sand naar je toe. Maar héél even! Als Ghopin gansch zichzelf werd, zich oprichtte in zijn Foolschen nationalen trots, dan verstomde ook de rhetorische fraaiigheid van deze mannen-zwelgster, sidderde ze onder zijn demonische ziels-verklankin-gen. ¹j

Er was een tijd dat de diepe en mysterieuze pracht van zijn werk niet tot me sprak.

Wat deed dit zoetige, verweekte, ziekelijke en

') Men kent den spot van Baudelaire met George Sand. Re• inyde Gourmond die eveneens madame Dudevant verafschuwt, sarcastiseert even: „Baudelaire a écrit sur ses capacités luxurieuses une phrase que 51. Crépet n'a pas osé copier; mais on la re-trouvera un jour ou 1'autre, afin que 1'histoire littéraire de notre temps cesse d'être un roman universitaire et une collection dröleries pour la moralisation de la jeunesse." (Promenades Littèraires serie.)