Studiën, eerste bundel

262

zaamde levensverrukkingen, die hij met woorden niet durft beroeren, die hij alleen kan aanstréelen met den zang van zijn toetsen, om eindelijk fantaseerend en los-brandend in de schitter-techniek van zijn improvisatie zich heelemaal te geven, zich zelf weg-spelend naar de geheimenis van zijn droomrijk.

Hoort ge zijn klanken-delirium niet als een huiver-waanzin over je heen-stormen, en daartegen in, het demonische spelen met eigen smart? Hoor je niet dien wilden, snerpenden, tartenden zelfspot, een duive-lenden humor en toch een visioenen-groepeering van bovenaardsche dingen die doet beven en verbleeken?

Is dat de charmeur, de salon-ziel, klaar met zijn lievige aanminnigheid tegenover de adellijke élèves, die hem met bloemgeur bezwijmen ? Is dat de fijn-schertsende causeur van innige wei-gemanierdheid en ranke wellevendheid, met iets van den betooverden troubadour in zijn glimlach!

Heerlijke Préludes! Nergens klinken hier de weeke stembuigingen van den hysterischen zoeteling. Hier is de melodische behaagziekte weggegeeseld door de vleesch- en zenuwen-vretende tragiek van zijn innerlijke angsten! Hier is Ghopin somnambulistisch-over-gevoelig, en de imaginatie door visioenen-angst opgevoerd tot een subliem spel van dramatische plastiek. Hierin leeft de diepste weemoed van den enormen fantast.

In de Préludes beweegt zich de in angstig zelfgevoel gefolterde lyriek op de grens van de extase. Zijn klanken-extase krijgt hier een diepte van leven, een trilling van weemoed als nergens anders in zijn kunst. Ze beweegt zich in de visioenaire sfeer van