Studiën, eerste bundel

183

dooreengestrengeld vindt. Als aristocraat in een wereld van weelde en rijkdom geboren, komt hü als jonge man al dadelijk met de meest eigenaardige levensuitingen in contact. Zijne hartstochtelijkheid en zijn trots, zijn fijne weemoedigheid en mijmerende teederheid, kleuren d&n fel van bewogenheid, d&n zacht van zelf-inkeerenden schroom zijn gansch jeugd-bestaan. Het is een ziel, — men ziet het onmiddellijk aan iedere geestelijke geste van zijn woord, — met een martelenden drang in zich naar iets hoogs en verhevens, maar dualistisch en vol van elkaar opheffende en vernielende hartstochten. Hij worstelt met zichzelf in grauwe melancholieke dagen van opperste wanhoop. Hij striemt, geeselt zichzelf, met den knoet van zijn spot en zelfverachting. Maar ook lekt hij de wonden weer schoon, reinigt het bloed van zijn aristocraten-lijf, en juicht in zichzelf met onzuivere gevoelens van trots om zijn eigen ascetische praalhanzerij. Hij verlangt wel de met brandende jeukharen van binnen gevoerde monnikenpij op het naakte weeke lichaam te voelen gloeien, maar alleen dan als de pij hem glorie geeft, schitterende glorie van roem en roep. En dat ziet hij niet tot zich komen. De luitenants-mantel heeft zwieriger lijn, en opzichtiger kleurschoon. En is het ten slotte niet 't zelfde, pij of officiersmantel, als onder de wereldsche kleedy een hart schuilt, dat beeft bij den kleinsten levensschok; een ziel huist die heel de eindeloosheid van het cosmische bestaan tracht te omspannen met de diepste en heerlijkste gewaarwordingen ? Hij werkt in zichzelf, en dat wat de gedachte in hem opbouwt, verminkt de schreiende ziel weer tot ruïne, en wat de ziel in een zang van elegie omsluiert met het mistige gelukslicht van vage droome• rij, wordt door den vlijmenden geest weer pnfsluierd,