Studiën, eerste bundel

162

snakerijen lucht in een soms dolzinnige, maar meestal toch prikkelend-geestige en spontane guitigheid, terwijl Ganter ze de wereld instuurt als hardloopertjes die duikelen voor de oogen der voorbijgangers, in bont kostuum, toegetakeld met bellen en omgeven van druk geklingel, maar toch altijd hun boért ver-koopen als waar, hun geestigheid uitgestampt zien door de nooddruft en de armoe. Maar specifiek Hollandsch is er niets in zijn humor... evenmin iets specifiek Germaansch. Nóg een invloed is er in dit boek aan te wijzen.

Over de avonturen van Sogol met zijn hoornblazer Haunn, gloeit de hidalgo-schünpracht van Don Quichot-tische heroïek. Diezelfde heroïsche wirwar van lijnen gaat door de opgeblazen rumoerigheid der strijd-beschrijvingen. Natuurlijk is de Don Quichotte een volmaakt gave schepping, waarin de heroïsche buitensporigheid van den held zulk een droef-heerlijk idealisme karakteriseert, en de bewegingen van een groote menscheljjkheid begeleid, maar toch is er een vergelijking mogelijk tusschen Sogol en zijn schildknaap en Don Quichotte en zijn Pancha. Want ook Sogol vecht tegen windmolens, en zijn strijd op geestesgebied is niet minder heroïsch. Over het geheel gaat, ik weet niet welke Don Quichottische lichtschijn, en telkens mijmert men na over de oorspronkelijkheid der motieven, welke Ganter zich gekozen heeft voor zijn boek. Om het Shakesperiaansche Hamlet-element in Sogol te bewijzen, de sterke navolging der mijmerijen en droomen, verwijs ik maar naar dergelijke uitingen: ״En die levende zou naar zijn doodshoofd kijken en beschouwend staren naar dat bolle voorhoofd, waarachter de gedachten gewoeld hadden." En dit: ״En als de beenderen verbrand werden en een hoopje asch in een urn lei of de asch