Studiën, eerste bundel

139

Hij teekent b.v. een jong zuigfleschkindje op 'n peluwtje. Het ietwat-dommige mondje is half open, en zoo onbewust en lief-naïef voel je 't tongetje dadelijk Achter de lipjes, als van een snaaksch pape-gaaitje dat stotterend spreken wil maar de kluts kwijt is. Zie de fijne teederheid waarmee Spoor zoo'n schedeltje teekent, 'n pas-zooveel-maanden oud-ingebakerd kinderlijfje, met 't weeke hersenpannetje. Je voelt het leven kloppen in zoo'n weekgevormd kopje en vooral nabjj de fljn-beaderde slaapjes iets trillends en fijns van beweging.

En dan hoe teekent Spoor de oogjes, de oogjes vooral. Wat ontzaglijk moeilijk, ook technisch om van deze iets te maken. Uit die oogen moet kijken het leven van een onbewust zieltje in alles verbazing, in alles rust en hooge verwondering toch. Zoo'n kinderblik is vol van vreemde, onopgevoerde, in de verwondering zelve weer half gesmoorde ontroe-ringkjes. Het is nog heelemaal rudimentair bestaan, nog onuitgegroeide levens-gulzigheid en toch zoo bekoorlijk en zoo beminlijk en zoo innig.

Dat heeft Spoor in zijn kindj e-op-'t-kussentj e gegeven. Er is een poezelige vertroeteling van omtrekjes en lijntjes, en om kinnetje en mopneusje, die zeer treft, en een argelooze reinheid van zien die niet minder verbazing wekt in zoo'n vurige ziel. —

V.

Ik hou niet van kinder-idealiseering. Ik walg zelfs van zoetige kindertafreeltj es van honneponnige braafheids-sentimenten en suikerzoete vlemige bijgelikte kinderonschuld. Al die kinderdeugd-tafreelen ontmaskeren een pathosachtige rare-kiekas van opgewarmde