Studiën, eerste bundel

140

zedenspelletjes in miniatuur. Maar Spoor geeft echte argeloosheid, wijl hij zelf zoo vrouwelijk-fijn en innig-kinderlyk voelt. Er is niets strooperigs en zoetelijks in zijn werk, zelfs daar niet waar hij met effecten van mooi meisjeshaar en licht-coquette fluweelen of zijden strikjes woekert. Hij voelt de reinheid van het lieve beminnelijke kind, onbedorven zooals hij zelve is, en nog niet verfijnd door een zieke cultuur en blageerende of poseerende kunst-decadentie.

Telkens zet Spoor u een kopje voor waar vooral zijn eigen sensitiviteit, zijn teeder aanvoelen van lijn en licht in leeft. Ik kan mij levendig voorstellen waarom Jacob Maris dadelijk Spoor's fijngevoeligheid zoo kostelijk prees. Omdat hjj zoo aesthetisch werkt en zoo beschaafd van hoog-opgevoerden smaak blijft, zonder den coquetteerenden charmeur te spelen.

Er zijn onder de ״vaklui" enkelen die met zekere hooghartigheid in de stem, meenen, dat een schrijver nooit technisch-zuiver voelen kan, of althans nooit zoo zuiver als een schilder, wat aan zulk werk ontbreekt, waardoor het goed is.

Maar dat zal blijken reine idioterie te zijn. De schoonste dingen over plastische kunstenaar, schilders, teekenaars, etsers en bouwmeesters zijn dikwijls gezegd door schrijvers — niet schilders. Zie naar Baudelaire en Huysmans om slechts 'n paar te noemen. Ook wij zouden heel minutieus en geleerd van technische analyzen kunnen schrijven. Geen enkele technische complicatie ontgaat ons, omdat wij zelve wérken als schilders in vele opzichten, met erkenning van ieders grensgebied.

Ook een schrijver kan van iemand geen portret „teekenen" (luidt de technische term altijd) of hij moet dat wezen precies zoo hebben bekeken als een