Studiën, eerste bundel

129

schiet daar voor u op, een gedachte, een verlangen, een droom. Ge weet niet van waar. En tochzijn־zij bloeiende en het aderennet van hun geboorte hangt niet in de lucht.

Ge gaat zitten, moe, voor den rood-brandenden haard. Ge hoort nog éven het fijne geknetter van wat houtskooltjes, en na een zicht op de afschuwelijke realiteit van een Amsterdamsch speelhol, met dier-menschen opgepropt, ziet ge plots vóór u staan, de kinderwereld van Spoor, die zachte, argelooze leventjes; wordt ge gelokt door de kinderlachjes van zijn klein menschenwereldje. Is dat niet wonderlijk grillig ?

Ge hebt menschelijke hartstochts-tronies gezien om van te beven, in een tragische, donkere, al zware kleuren smorende schoonheidsfeer, en plots toovert u de herinnering en de zachte verbeelding vóór, een groepje kleine, innige leventjes, die, nog verdoken in de schaduwen van hun onbewuste gracie, niets anders doen dan zacht lachen en beminlijk pruttelen.

Zij zwerven nu tusschen mijm'rende herinnering en gedachte aan woeste realiteit, als een'vuurvlindertje dat in vonkende zigzagjes een reuzigen dreig-wolk tegemoet wiekt in een zomerigen onweershemel. — Aan den eenen kant hoor ik onder een fijne, zachte neuriënde gezelligheid, de innige kwakelingen van een broeiend waterhoentje dat drijft te vadsigen in de goude zonne-stoving van lisch en wier; aan den anderen kant zie ik de groote angstigheid van een levensmysterie dat misdaad en moreele verwurging heet.

En ik begrijp de demonische cadans van mijn geestelijk leven nu niet, waarom ik zweef tusschen kind-onschuld en mensch-misdaad.

Misschien is er toch wel verband. — In het speelhol, dien avond, had ik één wezen gezien dat sprekend

Studiën. 9