Studiën, eerste bundel

121

perns op z'n Zondags, den fatterigen man, met po-madegeur in 't haar. Een onwelriekende odeur, waaraan hij verslaafd is. En ook óns wil hij een spuit uit den patsjoulie-flacon toedienen. Want waarom anders die verzen zoo hardnekkig gepubliceerd ? Ziet hij zelf niet het laffe, weeke, zultige, stijfselachtige van zijn woord-sensualisme daarin ? O ! de schalksche Couperus kent de spanning van eigen geestvervoeringen zoo goed. Als z'n lyrische koorts plots te hevig wordt, stopt hij zich nuchterlijk een thermometertje onder de oksels, en is er twee-en-veertig graden sonnetten-verrukking, dan bekoelt hij zich aan proza. Want daarin heft hij zich toch óp!

Waarom zien wij hem toch zoo dikwijls in de gestalte van een steen-der-wijzen-zoeker ? Er huivert wel iets alchemistisch over dezen behaagzieken, verfijnden man. In zijn oogen brandt wel eens 't goud van de Italiaansche citroenen; 't vurige van de hooge opgewondenheid. Zijn ״Dionyzos," niet waar? Maar waarom geloof ik niet aan die huivering? Ik wil wel, maar ik kan niet. Shelley's huiver is zoo vree-selijk echt, zoo ontroerend, dat ge er door meesiddert. Dante's demonische verrukking schroeit je als 'n vlam. Bij Couperus krijg je even 'n lacherig ruggekittel! Nader hem, en ge ziet wat een fijn, beschaafd, eenvoudig en zachtaardig, gevoelig mensch 't is. Hij heeft iets van 'n kat denkt ge ; 't sluip-zachte, 't charmante; iets van een toovenaar; iets van een Sultan; iets van een Derwisch, iets van een harembewaker? Boven zijn hoofd is er zooveel rose lucht-spel, en zoo week avondrood. Lieve menschen, niets dan 'n obscuur vernis van broos spiritualisme. — Folitoerlucht wijkt voor geen kamfer. Ziet ge hem als een schrijver van veel gaven, overigens stil, bescheiden mensch? Praai u om en de man, die daar zoo ingezonken