Het Volk God's, Menschenharten

81

befaamde ״borstelige brauwen"; allen hartgrondige zwammers, bespat met een droesem van styleerings-dirang. Jantjes-student en Jannetjes-zonder-vrees in één Jan Plezier... Zeker, hij voelde zich van ander bloed, van andere casuïstiek. Maar enkele prachtkoppen telde Uriël er toch onder; kerels met vlijmenden geest, met meedoogenloos en onbegoochelbaar levensinzicht. Achter en onder geschetter en blague, school veel schichtige timiditeit, fijnheid en zuiver idealisme. Nog niet dood-geaesthetiseerd, en geen deunzieke psalmen-zangers.

De waanwijze ultra-modernist, oud-Gymnasiast Van Haaften, a-student, was de gevaarlijkste dreiger en tuchtmeester in den troep; een haatdragend opschepper, — onder het epigonendom een dom epigoon, — die alles in bruut-bloederig daemonisme, met dolk, mes en geweer wou afslachten. Zélf talentloos onder talentrijken, met zéér begaafden onverklaarbaar-hartelijk bevriend, scheen hij door wonderlijk-verknoopte relaties, sterkste werkers onder jongeren als manager en als levensproloog te dienen. Hij knabbelde, als Rasputin, zwarte beschuiten met nog zwartere thee; alleen de Vroegmis liet hij anderen over.

Van Haaften was archi-millioenair, werd beweerd door een zuchtende Asschepoes-stijlkenster en phan-tasmagoriste. Hij hielp, duister, opdringerig, krank-van-bemoedzucht, met woord en daad het neomoderne, het dol-opstandige, en grinnikte bij iedere wreed-revolte uitbarsting. Hij leefde in een visioenair rumoer, alsof hij alles wat God geschapen had,in vogelvlucht overschouwde en keurde; alsof hij in speelsche verbeelding Don Quyote's rocinante voor het heele leven kwam af te huren. Deze praatzieke zwijger schold met grof sarcasme, alle kunstenaars, die het waagden boven de dertig te zijn, voor oude sokken, rapalje, seniele rammelaars. Hijzelf was

Menschenharten.