Het Volk God's, Menschenharten

76

behoud van fel-onafhankelijke en scherpste critiek op en onder elkaar. Waarom nü weer een orgaan, dat doodgedrukt zou worden tusschen andere?

Verschillenden vielen Hoeyendos bij. Dichter Hendrik de Grauw snerpte een speechje uit, driftig,

gruwelijk-beknopt. Zakelijk. Geen klap aan...... Hij

keek na eigen woord, verzaligd-vroom, alsof hij een angelus in de lucht hoorde zwermen.

Hendrik de Grauw was een mistroostig aanhanger van Geerten Gossaert. Vroeger, in de commissie van de Stichting voor Religieus-Monistische Cursussen. Hoe was hij toch in die horde hier verzeild geraakt, bij dien trotsch-aristocratischen, zwijgenden Jood Rozenheim, zoo felle tegenpool van het groezelige Ghetto-droomertje Andriessen? Och, hij moest zichzelf erkennen, zijn hunkerende ׳habitus,... gelokt en gelonkt in de Óudemanhuispoort, door d'onkuische oogen van Annie Buïens. Hij zelf dichter, ab-actis van U. T. G., weigerde ieder verband te erkennen tusschen kunst en maatschappij, tusschen novieten-festijn en Karei Marx! Wat Gossaert indertijd had uitge-stooten in heel-, half- en zelf-ironie, als poëtische zelfbestemming, beaamde hij gulzig, maar met gedurfde consequenties. Geen tijdschriften meer! Het leek hem alles ranzig geknoei, verhit gezwets, kriebelig dilettantisme. De kunstenaar !heeft maar één feilen vijand: de maatschappij. En iedere kunstenaar van innerlijke waarde, staat op spitsuren, verachtend tegenover de samenleving. Lichtekooien en dichters zijn paria's in de maatschappij. Hun vertrapte zielen omstrengelen elkaar in broeisch platonisme. Gossaert

durfde het uit te branden met dramaturgie en......

slagzinnen! Als de dames en heeren maar meevoelden zijn walg tegen huldigingen met Orden en Leeuwen en eeredoctoraten! Onnut, luxure, bederf, maan-droomers zijn dichters en kunstenaars. Zij hrengen