Het Volk God's, Menschenharten

70

Een •hoonende gierlach scheurde.

— De Pragmatist!

Jacob Andriessen, uit een donker hoekje, riep wieek, haperend:

— Man en vrouw!

Zwaarmoedige oogen lichtten.

Minnie ontwoei de blonde haren en bejeukte de gezichts-puistjes. De doorzichtige sluiervoile weer in beweging. De kwellend-hooge stem kreet:

— Wég met , ,meisjes' '-studenten...... Gelijke

nonnen gelijke kappen!... Werpt woekerwinsten af!...

Stemmen overrompelden elkaar...

— Io Vivat!... Io Vivat!... Nostrorum sanitas!...

— De Vijf Faculteiten...

— Moei houwe!

— Hoe est amoris...

— Bek houwe, pummel!

Minnie's lachgil overheerschte alles,

— Bravo tegen de prollen!

— Bravissimo!

— Reuze...

— Wie logeert er in de Zwartehandsteeg?

— We zullen die ouwe ramenassen, die pachydermen, effetjes villen op 't Corpslustrum!...

— Hoe ac!heman׳t!

— Dat heb je van Lector Pruim...

— Of uit Hegel's Logica!...

Branders, Minnie's ״beminde", brulde.

— Leugen!

Minnie, uit den crapaud, viel schimpend naar hem uit:

— Hoor mijn „galant" zinvol balken!... Gek type, lui! Chronische ontsteking van de lachspieren!...

Spiegeltje en donsje doken uit haar tasch op. Minnie's gebaren doorsneden hoekig-woest de lucht.