Het Volk God's, Menschenharten

•517

— Uwes beminde is 'n edele inbors... Hij praat niet uit en in!... Speelt geen valsche pertij... Ze komme later allemaal op 't doodsbed, van aangezich tot aan-gezich voor ons verschrijne... al bin je 'n zoon van 'n

predekant of van 'n zwarte neger...... Bij mijn is 't,

hand op, hand neer...... We worre allegaar geplunderd... Onnoembaar... Ik bin nog op dezelfde punt vanwaar ik gewees was... mit al me rimmetiek en gekneus... Ik heb alle ongelukke gehad en bin doch

staande gebleve...... Ieder mensch leg op 'n ander

mensch vlekkies!... Geld rolt en geld klinkt... maar 't geluk gooie ze d'rmee dood!... Dat kind in 't kissie... ophede schratrijk... Onnoembaar!... Dat kind dadde ze me zoo-maar gebroch hebbe... waar ikke me bloed an gegeve heb... loop ophede in 't rood setijn,... mit muiltjes mit levende diamante, zoo groot as hazel-noote... Ze heb mijn geslage... Haar hart is zoo koel as 'n kruik...

Plots richtte Saartje Kroon zich weer woest overeind...

— Maar wie durf hier nou an mijn an te rake?...

't Opperweze heb Sara Kroon nooit verlate... Ik

denk an duizend teneele!... Alle wazze tege mijn, maar de Groote God heb op mijn peluw geslape... Toe is mijn 'n verblinding ten deel gevalle...

Even zonk er stilte over het vlierinkje. Rebecca voelde zich begoocheld door Sara's suggestieve, arjelooj-verhevenwoorden, half smeekelijk-verscheurd geuit, en waar een zieke waanzin doorheen speelde. In Sara bleef alles zuivere ziel.

— Ziet u, juffrouw Bekkie...... Ik speel iedere

mensch,... van alles wat ik droom en vóór mijn zie...

Zij staarde strak, hallucinant...

— Ik zien an uw geliefde... De hemel zal bove hem uitgroeie, als blauwer en als wijjer... Ik zien an uw aanstaande moeder en vader en ik zien an al hun