Het Volk God's, Menschenharten

•516

meer in 't leve... As ze 'n doodsgil geve, staan ik pas op!... Pas-u-op... Hoor u an Reintje Plukker niet huile 's nachs?...... Ze zwerft in allegaar nachthuize... Ze besteelt haar arme broertjes luch en ete... Toe ik jong was, wist ik nie eens wat 'n tingeltangel was... Maar nou hebbe ze, vijfentwintig jaar geleje, 'n kissie voor me afgegeve... 't Tiende bedrijf... Zoo

kwam ikke in huis, ope ik de deksel...... was er 'n

levend wichie in!... 't Is nie eens gestikt!...

Sara richtte zich nu, zonder stramheid en pijn, hoog-op en rukte de gele bloemen van haar bijna kaal hoofd, de dunne, grauwe haren uit. Nu klonk haar stem scherp, helder en ijl.

— Zóó maak ik de deksel ope, begint 't tege mijn

te lache...... 'n wichie, lévend en wel!...... Ik heb 't

twintig jaar verzorgd, méér as me eige bloed... Nou is 't groot en nou draag ze gouwe oorringe en gouwe halskettinge... Nou trap 't op me hart in... Toch bin

ik nog 't hoogste in 't spel voor haar...... Juffrouw

Bekkie... as je jong bin, maak je foute... Maar op mijn leeftijd mag dat nie meer gebeure... Dan trekt God 'n streep onder je rekening... de som is uit!...

Zij zuchtte en bewreef haar rimpels...

— As... as je maar nooit verrajer onder de mensche speelt... Want de hoogere hand bestaat... Wacht u maar,... Reintje!... 't Kén toch niet erreger!... denk ze!... Och juffrouw... ikke speel me eige teneel!... Ikke heb geen raad en daad meer noodig, al trekke ze valsche gezichte tegen mijn, in 't geheim... Ik bin 'n ouwe marskramer... ik heb me eige spiegeltje, me eige kassie, me eige tafeltje en ééne stoel mit nog 'n stoel... Ik heb genog... 't Laatste bedrijf mot komme, bij ja en bij nee!...

Zij zweeg tien tellen...

— Uwes beminde...

Rebecca schrok.